(INTRO fortepian + długi oddech smyczków): Nie jestem już tam, gdzie byłam. I jeszcze nie wchodzę dalej. Stoję nad progiem. (ZWROTKA I żeńskie solo – bardzo spokojne): Jest taki moment, którego nie da się pomylić z niczym innym. Nie woła! Nie pcha! Nie obiecuję! Po prostu wiesz, że wszystko, co było, doprowadziło cię dokładnie tutaj. Nie dalej! Nie wcześniej! (REFREN chór mieszany szeroko, ciepło): To jest próg duszy. Miejsce, gdzie kończy się ucieczka. To jest próg duszy — nie po to, by wybierać, lecz by być gotową. (chór bardzo delikatnie): — Here I stand… — (ZWROTKA II męski wokal – niski, pewny): Nie ma tu znaków ani bram, nie ma świadków ani pieczęci. Ten próg nie potrzebuje zgody świata, bo został rozpoznany w środku. Nie przechodzisz go ciałem. Przechodzisz go decyzją, że już nie cofniesz się do tego, co było nieprawdą. (REFREN żeńskie solo + chór): To jest próg duszy. Nie światło i nie mrok. To jest próg duszy — miejsce, gdzie przestajesz pytać, czy wolno ci być sobą. (MOST dialog bardzo prosty): (Głos żeński): A jeśli to wszystko? (Głos męski): Jeśli czujesz spokój — to wystarczy. (chór jak oddech): — Mmmmmmmmmm — (ZWROTKA III żeńskie solo — dojrzałe, osadzone): Nie czekam już na znak z zewnątrz. Nie proszę, by ktoś mnie nazwał. To, kim jestem, stanęło tu przede mną i nie wymaga dowodu. Ten próg nie jest końcem drogi. Jest miejscem, z którego każda droga jest już prawdziwa. (REFREN FINAŁOWY) (pełny chór, ale bez patosu): To jest próg duszy. Nie muszę przez niego biec. To jest próg duszy — wystarczy, że stoję i wiem, iż jestem. (chór): — I am ready… — (CODA fortepian, jeden cichy akord): Nie przechodzę jeszcze. Ale już mogę. Być sobą we mnie.
0/500