(ZWROTKA I): Nie szukam już światła na niebie, nie pytam, czy jeszcze jest znak. Został ślad — ledwo widoczny, jak linia na śniegu po dniach. Nie prowadzi wprost ani szybko, nie obiecuje cudów na czas. Ale wiem, że jeśli nim pójdę, nie zgubię się tak, jak przedtem. (REFREN): Idę po śladach Gwiazdy, choć nie świeci już tak jasno. Idę po śladach Gwiazdy — bo nauczyła mnie patrzeć. Nie wskazuje celu, tylko kierunek serca. (ZWROTKA II): Codzienne drogi są ciche, bez fanfar i wielkich słów. A jednak każdy krok niesie echo tamtej nocy znów. Nie potrzeba map ani znaków, wystarczy pamiętać sens. Bo Gwiazda nie zniknęła — ona zeszła w głąb naszych dróg. (REFREN): Idę po śladach Gwiazdy, nawet gdy dzień jest zwyczajny. Idę po śladach Gwiazdy, która świeci teraz inaczej. Nie prowadzi mnie ponad światem — prowadzi mnie przez niego. (MOST): Bo prawdziwe światło nie zostaje na niebie. Ono schodzi do drogi, po której idziesz każdego dnia. (ZWROTKA III): I wiem, że przyjdą chwile, gdy ślad stanie się prawie niewidoczny. Ale nauczono mnie jednego — światło nie znika, gdy uczysz się iść. Nie pytam już, dokąd zmierzam, wystarczy, że idę w prawdzie. Po śladach Gwiazdy — w ciszy, która zna mój krok. (REFREN finałowy): Idę po śladach Gwiazdy, nie po to, by dojść — lecz by być w drodze. Bo światło, które prowadzi, zna mnie lepiej niż ja samą siebie. (CODA): Ślad nie świeci. Ale wystarcza. W naszych sercach.
