Die kamer is vol ou rook en 'n tekort aan jou, die oggendlig skraap teen die tafel se skerp kant. My palms leer die vorm van ’n gaping ken, tien vingers wat bieg oor wat die tong begrawe. Hoor hoe tyd in my borskas gaan lê, sonder slag of stoot, loodsag en permanent. Ek hanteer die ure soos albasters in ’n glas, elkeen vreemd, elkeen getel. Buite wis die teer my voetstappe uit, die takke vra niks, ek antwoord dieselfde. Hoor hoe die tyd onder my ribbes gaan sit, sag, sonder geraas, met die gewig van wat bly.
0/500