(MOST — szept światła): Jeśli lód dotknie Twoich łez — podziel się płomieniem ze mną… Bo każdy ogień, nawet mały, może ocalić świat. (ZWROTKA I — jak oddech zimowej nocy): Gdzieś na końcu drogi, gdzie śnieg przykrywa czas — stoi cicho w mroku latarnia, która zna nasz strach. Gdy samotność jak mróz zaciska duszę w garści, to jedno małe światło potrafi ogrzać cały świat. (REFREN — szeroko, jak wachlarz światła): Zimowa latarnia woła nas, gdy krok nam więźnie w ciemności. Choć burza krzyczy, chowa gwiazdy — to jej płomień wskazuje drogę. Zimowa latarnia w sercach jest — nie zgaśnie, nawet gdy brak tchu. Bo nadzieja świeci najjaśniej w najciemniejszą z wszystkich zim. (ZWROTKA II — wewnętrzny pejzaż): Tam, gdzie kończy się odwaga, rodzi się pierwszy krok do światła. Bo tylko ten, kto się zgubił, umie znaleźć siebie znów. Chociaż wiatr zabiera głos, a ślady nikną jak sen — latarnia w nas płonie cicho, mówi: „wrócisz tu — nie bój się”. (REFREN 2 — z chórem): Zimowa latarnia woła nas, jak dłonie wyciągnięte w mrok. Kto wierzy — ten już wygrał, choć jeszcze nie zna jutra. Zimowa latarnia w sercach jest — i nawet jeśli zgasną dni… jej płomień trwa — bo miłość zna drogę przez noc. (MOST — szept światła): Jeśli lód dotknie Twoich łez — podziel się płomieniem ze mną… Bo każdy ogień, nawet mały, może ocalić świat. (REFREN FINAŁOWY — triumf nadziei): Zimowa latarnia woła nas! Już rano przebija cień! Jej światło niesie odwagę — gdy wiara mały ma głos. Zimowa latarnia świeci w nas! W powrotach, w dłoniach, w snach… Dopóki jesteśmy razem — nigdy nie zgaśnie płomień. (CODA — cichy płomyk): Świeć w nas… zawsze… Świeć w nas…wiecznie.. Na zawsze w naszych snach
