ค่ำแล้ว... ไฟกรุงเทพฯ ยังสว่างคือเก่า แต่คืนนี้ ใจน้องลอยกลับบ้านอีกแล้ว... เช้าขึ้นมากะรีบไปทำงาน เบียดผู้คนอยู่บนรถทุกวัน เย็นกลับห้องเล็กๆ คนเดียว เปิดประตูมากะมีแต่ความเงียบ แม่ส่งรูปท่งนามาให้เบิ่ง เขียวเต็มท่งหลังฝนตกใหม่ เห็นเถียงนาอยู่ไกลๆ ในรูป น้ำตากะซึม บ่ฮู้เป็นหยัง จักว่าลมทางบ้านเฮา ยังพัดเย็นคือเก่าบ่หนอ จักว่าแม่กินข้าวแล้วบ่ จักว่า... คิดฮอดน้องคือกันบ่ กลับบ้านเฮาเนาะ กลับบ้านเฮา กลับไปเบิ่งท่งนากว้างๆ กลับไปกินข้าวเหนียวกับแม่ นั่งคุยกันจนดาวเต็มฟ้า กลับบ้านเฮาเนาะ กลับบ้านเฮา กลับไปฟังเสียงแคนบ้านเฮา เมืองใหญ่ยังมีงานให้เฮาทำ แต่หัวใจ... อยากกลับบ้านแล้วเด้อ แคนเอ๊ย... เป่าค่อยๆ แน คือเสียงลมอยู่ปลายนา... มื้อนี้เลิกงานฝนตกหนัก รถติดยาวจนฟ้ามืดลง คนเต็มเมืองแต่ใจเหงาหลาย คิดฮอดทางดินหน้าบ้านเฮา คิดฮอดแม่ยืนอยู่หน้าเฮือน เรียกมากินข้าวตอนแลง คิดฮอดเสียงหมาเห่ายามค่ำ เสียงกบร้องหลังฝนใหม่ๆ บางคืนมีงานวัดบ้านเฮา เสียงเพลงลอยมาตามลมไกล ตอนเป็นเด็กเคยคิดอยากหนีไป พอมาอยู่ไกล... คืออยากคืน บ่ได้เกลียดเมืองใหญ่ดอก เมืองนี้ให้งาน ให้อนาคต แค่บางมื้อใจมันเมื่อยหลาย อยากมีบ้านให้กลับไปพักใจ กลับบ้านเฮาเนาะ กลับบ้านเฮา กลับไปเบิ่งท่งนากว้างๆ กลับไปกินข้าวเหนียวกับแม่ นั่งคุยกันจนดาวเต็มฟ้า กลับบ้านเฮาเนาะ กลับบ้านเฮา กลับไปฟังเสียงแคนบ้านเฮา เมืองใหญ่ยังมีงานให้เฮาทำ แต่หัวใจ... อยากกลับบ้านแล้วเด้อ แม่เคยบอก “เมื่อยเมื่อใด๋กะกลับมาเด้อ บ้านเฮาบ่ได้หนีไปไส” คำนั้นน้องจำอยู่ทุกมื้อ เงินอาจบ่หลาย วันลากะยังบ่ฮู้สิได้ตอนไหน แต่ถ้าได้หยุดจักสามสี่มื้อ... น้องสิกลับไปกอดแม่ แคน... พิณ... ลมพัดผ่านท่งนา... กลับบ้านเฮาเนาะ กลับบ้านเฮา กลับไปหาคนที่ยังถ่า กลับไปนอนฟังฝนบนหลังคา ตื่นเช้ามาเห็นฟ้าบ้านเฮา กลับบ้านเฮาเนาะ กลับบ้านเฮา ถึงต้องกลับมาทำงานอีกคราว อย่างน้อยหัวใจกะได้ฮู้ ว่าเมื่อยเมื่อใด๋... ยังมีบ้านให้คืน กลับบ้านเฮาเนาะ... กลับบ้านเฮา แม่... อีกบ่โดนดอก น้องสิกลับบ้าน ถ่าแหน่เด้อ...
