[Verse 1] ฉันโตมากับเสียงเปียโน เสียงแรกที่จำได้ ก่อนคำว่า “ฝัน” นิ้วเล็ก ๆ กดลงบนคีย์ทุกวัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความสุขราคาเท่าไร พ่อเคยยิ้ม แม่เคยหัวเราะ เมื่อฉันเล่นเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมา บ้านหลังนั้นเคยเต็มไปด้วยเสียงดนตรี และฉันคิดว่า มันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป [Pre-Chorus] แต่วันหนึ่ง เสียงเปียโนเงียบลง ไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากเล่น แต่เพราะเสียงทะเลาะของพ่อกับแม่ ดังจนกลบทุกเพลงในหัวใจ [Chorus] ฉันต้องขายเปียโนตัวนั้น ทั้งที่มันคือเพื่อนของฉันมาตั้งแต่เด็ก ต้องปล่อยความฝันไปพร้อมกับน้ำตา เพราะเงินในบ้านไม่พอจะเลี้ยงความฝัน ฉันไม่ได้เลิกเล่น เพราะหมดรัก ไม่ได้วางมือ เพราะไม่อยากเล่น แค่ชีวิตตอนนั้นมันบอกกับฉันว่า “ความสุขบางอย่าง...ไม่มีเงินก็รักษาไว้ไม่ได้” [Verse 2] วันสุดท้ายที่เขามาขนเปียโนไป ฉันยืนมองมันถูกยกออกจากบ้าน มือของฉันยังจำทุกคีย์ได้เหมือนเมื่อวาน แต่บ้านกลับเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจ ไม่มีเสียงโด เร มี ฟา ซอล ไม่มีเพลงเดิมที่ฉันเคยเล่นทุกเช้า เหลือเพียงรอยสี่เหลี่ยมบนพื้นห้อง กับเด็กคนหนึ่งที่โตขึ้นอย่างรวดเร็ว [Pre-Chorus] ตั้งแต่นั้นฉันก็ไม่ค่อยพูดถึงมัน ทำเหมือนว่าฉันลืมเรื่องราวเหล่านั้น แต่บางคืน เมื่อได้ยินเสียงเปียโนจากที่ไหนสักแห่ง ฉันยังหยุดฟัง...เหมือนเด็กคนนั้นยังอยู่ตรงนั้น [Chorus] ฉันคิดถึงเปียโนตัวนั้น คิดถึงวันที่ฉันเล่นมันด้วยความสุข ไม่มีเงิน ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีคนดู แค่มีเสียงเพลงก็พอสำหรับฉัน ฉันไม่ได้เลิกเล่น เพราะหมดรัก ไม่ได้วางมือ เพราะไม่อยากเล่น แต่ชีวิตในวันนั้นมันบอกกับฉันว่า บางความฝัน...ต้องยอมแพ้ให้กับความจริง [Bridge] ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันอยากกดคีย์ตัวเดิมอีกครั้ง อยากเล่นเพลงที่เล่นไม่เคยจบ ให้พ่อกับแม่ได้นั่งฟังเหมือนวันนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้เปียโนตัวนั้นอยู่ที่ไหน อาจอยู่ในบ้านของใครสักคน อาจมีเด็กอีกคนกำลังเล่นมันอย่างมีความสุข เหมือนที่ฉันเคยเป็น [Final Chorus] ฉันยังคิดถึงเปียโนตัวนั้น แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไร บางครั้งความฝันไม่ได้หายไปไหน มันแค่ถูกเก็บไว้...ในวันที่เราไม่มีทางเลือก ถ้าวันหนึ่งฉันได้เจอมันอีกครั้ง ฉันจะวางมือลงบนคีย์อย่างช้า ๆ แล้วเล่นเพลงเดิมที่เคยเล่นตอนเป็นเด็ก เพื่อบอกตัวฉันในวันนั้นว่า... ฉันไม่เคยเลิกฝัน ฉันแค่ต้องโตขึ้น...ก่อนเวลา [Outro] เสียงเปียโนดังขึ้นอีกครั้ง และเด็กคนนั้น...ยังเล่นอยู่ในใจฉัน
