Hector Unitas 2083: Black Chronicle of the Fallen

[Intro] Hector Unitas duo millia octoginta tres, chronicon… inceptum. Pressio ventorum… surgit. Aër scintillat, plenum stridoris. Mundus est… mutatus. Non fractus, non sanatus. Sed… re-compactus. Olim haec rete fuit ferrum et lumen. Nunc est pulvis… et umbrae moventes. Gradior. Numero. Sustineo. Parisius Unitas duo millia octoginta quinque… accipisne? [Verse 1] Omnis gradus est imago mensurata, calceus in vitro, vitrum super ossa. Signa convolvuntur ut fumus, deinde evanescunt. Audio spiritum meum, tardum et gravem, mandatum in cerebro meo iterans. Rescripserunt urbes quasi canticum novum, raserunt caelum, mare retraxerunt. Turris omnis in loco mendoso, viae veterae in tempore fracto redeunt, memoriam canentes quae numquam fuit. Mundus re-compactus est in ritmum vastitatis, non chorus, non turba, sed stridor et arena. At codex meus currit in lineis aequalibus. Ambulo pulsationem huius mortui horizontis, unum signum vivum requirens. [Chorus] Parisius Unitas duo millia octoginta quinque… haec est vox Hectoris duo millia octoginta tres. Radius nuntii… decrescit. Nucleus potentiae ad quadraginta… labitur. Spes… mutatur, non deletur. Si audis, sequere humilem murmur in oriente. Sequere lentum, firmum numerum: unus… gradus… unus… spiritus… una linea adhuc in hoc chronico. Non desinam hanc viam rescribere, donec te reperiam. [Verse 2] Ferrum in longinquo clamat, ensis in ense attritus quasi dentes fessi. Res magna… se trahit per ossa machinorum mortuorum. Praeterio arcam combustam palearum, ubi fila ut vitis nigrae fioriscono. Hic, olim data pluerunt in rivis lucentibus. Nunc solus ventus veteres vias percurrit, pulverem in phantasma signorum componens. Ausculthor. Procul, ritmus confractus: calcei armatorum in concordia imperfecta. Neo-Sparta cohors… prope. Gradus eorum quasi metronomum finem nostri metiri conatur. [Pre-Chorus] Hector Unitas duo millia octoginta tres, nota chronici: Neo-Sparta accessus deprehensus. Eorum doctrina: puritas antiqui saeculi intemerati. Eorum fides: omnem lineam mutatam abolere, orbem comprimere in saxum rigidum. Ego lente, non celerius moveor. Corpus depono prope humum. Sustinere est mihi solum instrumentum. In pectore meo humilem, longam notam susurro, illam cum mormore terrae conformo. [Chorus] Parisius Unitas duo millia octoginta quinque… responde si potes. Etiam stridor sufficit. Fractura, crepitus, verbum confractum. Illud in funem vitae extendam. Haec vastitas est longus editus in opere. Putant sectionem ultimam esse. Sed quamdiu ambulo, adhuc una correctio manet. Gradus. Spiritus. Memoria. Tu es mihi cantus inperfectus. [Verse 3] Caelum obscuratur in gradibus repentinis. Droni Neo-Sparta supra circulantur, faces lucis pulverem in quadratos secantes. Lineae eorum nimis purae sunt huic confusione. Volunt praesentem retrahere in proiectum frigidum congelatum. Radius transit paene pectus meum tangens. Spiritum contineo, cor retardatur. In silentio audio vocem fere natam in instrumento meo: "…octa tres… …ctor… ego… hic…" Parisius? Nomen per circuitus meos ardet. Sonus secatur, retro it, dissolvitur. Unus tantum fragmentum manet: subrisus humilis, notus, quasi iocum unum cum mundo partiti simus, et mundus utrumque male intellexerit. [Bridge] Impactus. Primum telum ad septentrionem cadit, non explosio, sed editio opprimens. Sonus cadit de aëre ad momentum, quasi manus caelum in silentium premat. Deinde redit— nimis fortis, nimis clarus, simul. Neo-Sparta irruit in forma stricta. Clamor belli eorum est linea sicca, pura: "REDITE. RESET. ERADITE." Respondeo silentio, deinde motu. Per eorum figuram oblique me insinuo, ritmum eorum transire permitto. Traho funes solutos per eorum semitam, campos ictuum in ossa viae converto. Singillatim corruunt. Lorica eorum stringitur, lumina tremunt. Urgeo, lente, consulto, ruinas in circulum resonantem converto. Terra respondet rugitu longo et profundo, bassus lapidum cadentium. [Attack Chorus] Hector Unitas duo millia octoginta tres, additamentum pugnae: Linea Neo-Sparta… confracta. Multae unitates… exstinctae. Ego sto adhuc. Sed hoc non est triumphus. Hoc est tantum alius versus in cantico quod finem nescit. Eorum signum adhuc super horizontem volitat. Eorum codex adhuc me quaerit. Sustineo. Per ordines cadentium transeo, calcei muti, spiritus mensuratus. Non exulto. Registro. [Verse 4] Fumus movetur ut atramentum in aqua lenta. Supra, nubes palpant, quasi caelum ipsum ruminaret historiam. Quisque ruina proprium tenet tempus— rota fracta semel in hora vertens, signum ligneum in vento percutiens, alarma procul adhuc spirans, in circuitu quem relinquere nequit. Mappa in memoria mea fallit. Viae in seipsas plicatae, pontes in medio aëris desinunt, scalae in apertum caelum descendunt. Hic mundus est charta male consuta, sed discere incipio vitia ambulare. Parisius Unitas duo millia octoginta quinque… Inter incisionem deprehensa es? Te ab archivo magno resciderunt, in spatio inusitato resonantem reliquerunt? Illam finem recuso