👑فصل4️⃣9️⃣👑قسمت9️⃣👑1️⃣📝3️⃣0️⃣👑 پادشاهی بهرام گور 👑

بیاــــــــــــــــــمَــــــــــــــمَــــمَـــــــــــــــــدــ بیاــــــــــــــــــمَــــــــــــــمَــــمَـــــــــــــــــدــ بیامد بیامد مد بیامد بیامد مد [verse1] [regal, dawn, ceremonial start] بیامد سوم روز شبگیر شاه سوی دشت نخچیرگه با سپاه به دست چپش هرمز کدخدای سوی راستش موبد پاک‌رای برو داستانها همی خواندند ز جم و فریدون سخن راندند سگ و یوز در پیش و شاهین و باز همی تا به سر برد روز دراز چو خورشید تابان به گنبد رسید به جایی پی گور و آهو ندید چو خورشید تابان درم ساز گشت ز نخچیرگه تنگدل بازگشت --- به پـــــــــــــــــــــــــــــــیییش پـــــــــــــــــــــــــــــــیییش [verse2] [arrival, tension, social silence] به پیش اندر آمد یکی سبز جای بسی اندرو مردم و چارپای ازان ده فراوان به راه آمدند نظاره به پیش سپاه آمدند جهاندار پرخشم و پرتاب بود همی خواست کاید بدان ده فرود نکردند زیشان کسی آفرین تو گفتی ببست آن خران را زمین ازان مردمان تنگدل گشت شاه به خوبی نکرد اندر ایشان نگاه به موبد چنین گفت کاین سبز جای پر از خانه و مردم و چارپای دَـــــــــــــد دَـــــــــــــد دَــــــد دَــد دَد دَـــــــــــــد دَـــــــــــــد دَــــــد دَــد دَد د [verse3] [decree, transformation, utopian tone] کنام دد و دام و نخچیر باد به جوی اندرون آب چون قیر باد بدانست موبد که فرمان شاه چه بود اندران سوی ده شد ز راه بدیشان چنین گفت کاین سبزجای پر از خانه و مردم و چارپای خوش آمد شهنشاه بهرام را یکی تازه کرد اندرین کام را دگر گفت موبد بدان مردمان که جاوید دارید دل شادمان شما را همه یکسره کرد مه بدان تا کند شهره این خوب ده --- دِهــــــــــــــــــــهِــــــــــــــــــــــحِــــــــهـــــهِـحِـــــــــهه دِهــــــــــــــــــــهِــــــــــــــــــــــحِــــــــهـــــهِـحِـــــــــهه [verse4] [equality, joy, rising chaos] بدین ده زن و کودکان مهترند کسی را نباید که فرمان برند بدین ده چه مزدور و چه کدخدای به یک راه باید که دارند جای زن و کودک و مرد جمله مهید یکایک همه کدخدای دهید خروشی برآمد ز پرمایه ده ز شادی که گشتند همواره مه زن و مرد ازان پس یکی شد به رای پرستار و مزدور با کدخدای چو ناباک شد مرد برنا به ده بریدند ناگه سر مرد مه --- دِهــــــــــــــــــــهِــــــــــــــــــــــحِــــــــهـــــهِـحِـــــــــههبیاــــــــــــــــــمَــــــــــــــمَــــمَـــــــــــــــــدــ [verse5] [violence, collapse, tragic turn] همه یک به دیگر برآمیختند به هرجای بی‌راه خون ریختند چو برخاست زان روستا رستخیز گرفتند ناگاه ازان ده گریز بماندند پیران ابی پای و پر بشد آلت ورزش و ساز و بر همه ده به ویرانی آورد روی درختان شده خشک و بی‌آب جوی شده دشت ویران و ویران سرای رمیده ازو مردم و چارپای چو یک سال بگذشت و آمد بهار بران ره به نخچیر شد شهریار