ΕΝΥΠΝΙΟ / Lidércnyomás

ΝΙΚΟΣ Γ. ΔΑΒΒΕΤΑΣ (1960) ΕΝΥΠΝΙΟ Πεινούσα μες στον ύπνο μου κι όλο το βράδυ οι πεθαμένες μου αδελφές με τ'αιζαν αλάτι ύστερα μ΄έπιασε μια δίψα αφόρητη στέγνωσε το λαρύγγι μου <<όποιος νερό θα σου προσφέρει – μου ψιθύρισαν – στο πρόσωπο μην τον κοιτάξεις αν θέλεις να ξυπνήσεις>> αλαφιασμένος κατέβηκα στην αυλή το πηγάδι μας ήταν σφραγισμένο πάνω του καθόταν γυμνή μια άγνωστη γυναίκα απ΄τις θηλές της έτρεχε δροσερό νερό την κοίταξα στο πρόσωπο δεν είχε μάτια μόνο δυο κέρματα ασημένια. Ξεδίψασα, όμος πεινούσα πάλι κι όλο το βράδυ οι πεθαμένες μου αδελφές με τάιζαν αλάτι.