(INTRO organy bardzo nisko + męski chór gregoriański bez słów / długie samogłoski jak przestrzeń, która oddycha sama): Ooooooooooooooh Ooooooooooooooh Deus absconditus… (ZWROTKA I żeńskie solo – ciemne, spokojne): Niebo jest dziś bez imienia. Nie wołam go żadnym słowem. Nie wiem, czy patrzy — czy tylko trwa nade mną. Gwiazdy milczą jak znaki, które straciły znaczenie. A ja stoję pomiędzy wiarą a pustym gestem. (REFREN chór mieszany bardzo szeroko, bez emocji): To jest niebo bez imienia, bez obietnic i odpowiedzi. To jest niebo bez imienia — obecne, lecz nieuchwytne. (chór gregoriański): Deus absconditus… (ZWROTKA II męskie solo – niski, surowy): Modlitwy nie wracają echem, słowa nie chcą się ułożyć. Nie wiem, czy cisza słucha, czy tylko pozwala mi być. Nie proszę już o znak, nie pytam o sens drogi. Jestem tu — bez mapy, bez światła, bez imienia. (REFREN chór głębszy, cięższy): To jest niebo bez imienia, które nie tłumaczy się nikomu. Nie mówi „chodź”, nie mówi „wróć”. Po prostu jest. (gregoriański chór męski): Wróć. Chodzi. Bądź (MOST dialog solowy, prawie szept): (Głos żeński): Jeśli Cię nie nazwę — czy nadal jesteś? (Głos męski): Jeśli nie odpowiem — czy zostaniesz? (chór bardzo cicho): — Oooooooooh… — (ZWROTKA III żeńskie solo bardzo cicho): Może to nie brak Boga, lecz brak słów na Jego obecność. Może trzeba stracić imię, żeby odnaleźć głos. Stoję pod niebem bez imienia i nie uciekam. Bo jeśli coś ma się narodzić, musi przejść przez noc bez definicji. (REFREN FINAŁOWY pełny chór, mroczny, bez rozwiązania): Niebo bez imienia… bez światła i bez znaku. Ale ja zostaję — bo właśnie tu coś zaczyna oddychać. (chór gregoriański): Zaczyna Oddychać (CODA organy wygasające, jeden niski akord): Imię jeszcze nie przyszło. Ale cisza już wie. Że tworzą się Twoje sny słów
0/500