(Intro – cichy męski głos, echo jaskini, pojedyncze dźwięki liry i wiolonczeli): Córeczko...Jeśli mnie słyszysz... Nie szukaj mnie...W cieniu... Szukaj mnie...W miłości... Która nigdy...Nie umarła... (Zwrotka I): Kamienne ściany niosą ciszę, Starszą niż najdawniejszy świt. Każdy oddech budzi wspomnienia, Których nie zabrał czasu rytm. Nigdy nie trzymałem twojej dłoni, Nigdy nie widziałem twoich łez. Lecz każdego dnia pod sercem ziemi, Szeptałem: „Żyj... nie poddawaj się.” Nie pamiętałaś mojego głosu, Ja nie słyszałem pierwszych słów. A jednak miłość nie zna granic, Nie zatrzymuje jej żaden grób. (Refren): Ojcze... Choć dzielił nas czas. Twoja miłość... Odnalazła mnie. Nie przez cień...Nie przez ból... Lecz przez serce...Które pamiętało. Nie zatrzymam cię...Przy sobie już. Lecz poniosę...Twój ostatni świt. Który został w moim sercu…. (Zwrotka II): Nie wracaj po moje życie, Nie otwieraj dawnych bram. Niech twa droga wiedzie światłem, Tam, gdzie kończy się już strach. Ja poniosę twoją pamięć, Nie jak ciężar, lecz jak dar. Będę żyła tak, by kiedyś Nie żałować własnych lat. Jeśli kiedyś spojrzysz z gwiazd, Na las, co pamięta nas. Wiedz, że córka odnalazła W sobie twój odważny blask. (Refren): Ojcze... Choć dzielił nas czas. Twoja miłość... Odnalazła mnie. Nie przez cień...Nie przez ból... Lecz przez serce...Które pamiętało. Nie zatrzymam cię...Przy sobie już. Lecz poniosę...Twój ostatni świt. Który został w moim sercu…. (Outro męski i żeński chór, delikatny szum wiatru): Już nie płacz...Córeczko... Nie szukaj mnie...W ciemności... Jestem Tutaj... W świetle...Które zostawiłem... W twoim sercu... Idź...I żyj…
