ziamlia (by)

[Intro] Ву-у-у..... [Verse 1] Лес — як шкілет, што застаўся ад колішніх сноў, Брудным бялілам размазаны свет між ствалоў. Не снег пад нагамі — патрушчаны, вільготны мел, Шэрае неба даўно не выходзіць за свой мяжадел. Галіны, як вены, застылі ў халодным ілжы, Паветра густое — хоць рэж яго шэрым нажам. Тут белы не свеціць, ён тоіць у сабе іржавы пыл, Зямля задыхнулася, страціўшы рэшту былых сваіх сіл. [Chorus] Тут... бе-бе-белы не свеціць... (а-а) То-то-тоіць іржавы пыл. Зямля... за-задыхнулася... (ху-у) Страціўшы... рэшту... сіл. Тут... бе-бе-белы не свеціць... (а-а) То-то-тоіць іржавы пыл. Зямля... за-задыхнулася... Страціўшы... рэшту... сіл. [Verse 2] Няма тут надзеі, ёсць толькі маруднае тленне, Кожны твой крок — гэта ў бездань сляпое падзенне. Рытм заціхае, кроў ператвараецца ў лёд, Лес не спявае — ён водзіць свой сумны карагод. Іржавы іней на вуснах застыў, Ты шукаў тут сябе, але толькі застыў. Брудная бель — як старое клеймо, Лес нас не выпусціць, нам не дано [Bridge] Неба — як выцвілы бінты.. (У-у) Голас замярзае ў шэрай ваце (А-а) Крок па іржышчы часу (Ху-у) Ха-а-а.... [Chorus] Тут... бе-бе-белы не свеціць... (а-а) То-то-тоіць іржавы пыл. Зямля... за-задыхнулася... (ху-у) Страціўшы... рэшту... сіл. Тут... бе-бе-белы не свеціць... (а-а) То-то-тоіць іржавы пыл. Зямля... за-задыхнулася... Страціўшы... рэшту... сіл.