
Stajesz w rzędzie o świcie, z kawą w papierowym kubku Numer na bilecie, twarz już nieważna dla nikogo Czekasz na swoją kolej, latami albo minutami Życie odkładane na później, bo teraz jest system Nie masz imienia, masz tylko identyfikator Rekord w bazie danych, linijka w tabeli excela Głos twój ginie w szumie klawiatur i pieczątek A marzenia kurzą się w folderze „do rozpatrzenia” Mówią: bądź cierpliwy, wszystko ma swój porządek Twoje miejsce wyznaczone, nie wychodź poza linię Dziś jesteś numerem sto czterdzieści siedem Jutro może sto czterdzieści osiem, jeśli szczęście dopisze Czekasz na decyzję, czekasz na telefon, na maila Na moment, gdy ktoś spojrzy i powie: teraz ty Ale czas płynie obok, zabierając kawałki ciebie A kolejka rośnie, nowi przychodzą z tyłu Patrzysz na tych przed tobą, jak znikają za drzwiami Niektórzy wracają z pieczątką, niektórzy już nie Ty stoisz dalej, z biletem w dłoni zmiętym Bo lepiej czekać w porządku niż żyć bez pozwolenia Ale w tej ciszy kolejki budzi się stary gniew Pamięć, że nie urodziłeś się po to, by stać Że imię miałeś kiedyś, i głos, i drogę własną Wystarczy odejść z linii, wystarczy powiedzieć dość Bo numer w kolejce nie jest twoim przeznaczeniem Jest tylko chwilą, którą możesz przerwać sam Życie nie czeka na pieczątkę ani na zgodę Zaczyna się tam, gdzie kończy się czekanie

