(Intro – delikatny kobiecy szept, szum rzeki, flet i odległy chór): Cicho...Spokojnie.. Nie lękaj się... To nie koniec drogi... To tylko...Rzeka... Która pamięta... Każde imię... Wypowiedziane z miłości... (Zwrotka I): Płynie rzeka pośród ciszy, Niosąc gwiazdy w swoich falach. Każda kropla niesie wspomnienia, Których czas już nie zabiera. Tam, gdzie kończy się cierpienie, A zaczyna wieczny świt. Dusze idą lekkim krokiem, Jakby niósł je ciepły wiatr. Nie ma gniewu. Nie ma strachu. Jest jedynie cichy blask. I spojrzenia pełne pokoju, Których nie odbierze czas. (Refren): Nie zatrzymuj tych, Którzy muszą odejść. Miłość nie zamyka skrzydeł, Miłość daje lot. Łza nie jest pożegnaniem, Jest ostatnią pieśnią serc. Bo w Nawii każda dusza Odnajduje własny brzeg. (Zwrotka II): Słyszę głosy dawnych przodków, Jak wiatr niosą ciepły śpiew. Nie wołają mnie do siebie, Tylko błogosławią dzień. Każde serce niesie pamięć, Każda pamięć rodzi świat. A kto kocha bez kajdanów, Ten odnajdzie właściwy szlak. Więc gdy kiedyś przyjdzie chwila, By pożegnać bliski cień, Nie zatrzymuj jego drogi... Miłość spotka go i tak. (Refren): Nie zatrzymuj tych, Którzy muszą odejść. Miłość nie zamyka skrzydeł, Miłość daje lot. Łza nie jest pożegnaniem, Jest ostatnią pieśnią serc. Bo w Nawii każda dusza Odnajduje własny brzeg. (Outro chór powoli wycisza się, zostaje tylko kobiecy głos i szum rzeki): Płyń spokojnie...Nie bój się... Miłość….Nigdy nie umiera... Spotkamy się… Nie dziś...Nie jutro… Lecz wtedy...Gdy Nadejdzie.. I przyjdzie...Właściwy czas…
