Każdy poranek niesie nowy dzień, Choć czasem trudno zrobić pierwszy krok. Ciało stawia opór, lecz w sercu wciąż Płonie mały ogień, co rozprasza mrok. Nie jestem tylko nazwą choroby, Mam swoje marzenia, swój własny głos. Choć droga bywa pełna zakrętów, Wciąż wybieram życie, nie wybieram złości Bo życie z SM to nie koniec snów, To walka o uśmiech pośród ciemnych chmur. Każdy mały krok ma ogromną moc, Nawet kiedy świat mówi: „Nie dasz już rady”. Ja wstaję znów, I żyję tu. Są dni, gdy cisza waży więcej niż kamień, I zmęczenie nie chce odejść w dal. Lecz obok są ludzie, nadzieja i wiara, Które pomagają przetrwać każdy żal. Nie proszę o litość, tylko o zrozumienie, Bo siła rodzi się każdego dnia. Choć SM pisze swoją historię, To ostatnie słowo należy do mnie. Bo życie z SM to nie koniec snów…
