(intro narastające) (Zwrotka 1) W małym warsztacie, gdzie czas się zatrzymał, Józef nad stołem swą wartę zaczyna. Lutownica rozgrzana, dym siwy się snuje, On w plątaninie kabli muzykę czuje. Dla innych to złom, sterta blachy i miedzi, Lecz Józef nad zagadką cierpliwie posiedzi. „Zepsute” – mówią, machając rękami, A on tylko mruga, zaprzyjaźniony z usterkami. (Refren) Józef od prostowników, dusza nietuzinkowa, Złota rączka i jazzowa głowa. Pół mechanik, pół meloman, pasji pełen cały, By stare maszyny znów serce dostały. W oparach kalafonii, w porządku chaosu, Słucha instrukcji od życia i losu. (solówka) (Zwrotka 2) Zapach żywicy i starego winyla, To jest ta jedna, ta najświętsza chwila. Jazz z lat siedemdziesiątych ze ścian się wydobywa, Gdy Józef kondensator do życia przyzywa. Prostownik to dla niego coś więcej niż urządzenie, To cicha rozmowa, to niemal tchnienie. Sąsiedzi pukają, niosąc martwe ogniwa, A u Józefa każde z nich ożywa. (Refren) Józef od prostowników, dusza nietuzinkowa, Złota rączka i jazzowa głowa. Pół mechanik, pół meloman, pasji pełen cały, By stare maszyny znów serce dostały. W oparach kalafonii, w porządku chaosu, Słucha instrukcji od życia i losu. (Zwrotka 3) Wieczór zapada, warsztat cichnie powoli, Praca skończona – nic już nie boli. Józef wyciera dłonie z pyłu i smaru, I ulega potędze muzycznego czaru. Odpala gramofon, w fotelu się kuli, Dźwięk saksofonu czule go otuli. Kiwając głową w rytm starej płyty, Wie, że ten dzień był znów należyty. (Refren) Józef od prostowników, dusza nietuzinkowa, Złota rączka i jazzowa głowa. Pół mechanik, pół meloman, pasji pełen cały, By stare maszyny znów serce dostały. W oparach kalafonii, w porządku chaosu, Słucha instrukcji od życia i losu. (Zwrotka 4) Bo życie Józefa to partytura, Gdzie każda rysa i każda dziura Ma swoje miejsce i sens głęboko skryty, Jak schemat ideowy, w pamięci wyryty. Magik od prądu, co duszę ma czystą, Mechanik z zawodu, w środku – artystą. Gdy igła przeskoczy na ostatnim śladzie, Józef już wie, jak świat do snu kładzie. (Refren) Józef od prostowników, dusza nietuzinkowa, Złota rączka i jazzowa głowa. Pół mechanik, pół meloman, pasji pełen cały, By stare maszyny znów serce dostały. W oparach kalafonii, w porządku chaosu, Słucha instrukcji od życia i losu. (solówka) (Refren) Józef od prostowników, dusza nietuzinkowa, Złota rączka i jazzowa głowa. Pół mechanik, pół meloman, pasji pełen cały, By stare maszyny znów serce dostały. W oparach kalafonii, w porządku chaosu, Słucha instrukcji od życia i losu. (outtro)
