(Intro – niski męski chór, szum potężnego drzewa, odległy róg, kobiece szepty): Starszy...Niż pamięć... Starszy...Niż ludzkie imiona... Pod jego koroną... Nie rodzą się legendy... Tam...Rodzi się... Prawda...O Tym Świecie… (Zwrotka I): Korona sięga ponad chmury, Korzenie śpią pod sercem ziem. Każdy liść jest dawną pieśnią, Każdy słój pamięta dzień. Nie przemawia ludzkim głosem, Nie wydaje prostych rad. Milczy, aż odnajdziesz odwagę, By usłyszeć własny ślad. Tu nie pytasz o przeznaczenie, Ani o to, co przyniesie los. Tutaj patrzysz w głąb swej duszy, Słysząc jej najcichszy głos. (Refren): Najstarszy Dębie... Strażniku dawnych dni... Nie daj mi… Łatwej odpowiedzi... Naucz mnie...Jak je odnaleźć. Nie wypowiadaj...Mego imienia... Pozwól mi...Usłyszeć je... W swoim sercu. (Zwrotka II): Pod twą korą śpią pokolenia, Ich radość, ból i każdy ślad. Lecz nie wiążesz mnie z przeszłością, Tylko uczysz dalej iść. Gdy spojrzałem w twoje światło, Nie zobaczyłem wielkich cudów. Ujrzałem siebie bez masek, Bez lęku i bez złudzeń. Tam, gdzie kończy się milczenie, Rozkwita pierwszy życia ton. Bo największą siłę nosi Ten, kto zna już własny dom. (Refren): Najstarszy Dębie... Strażniku dawnych dni... Nie daj mi… Łatwej odpowiedzi... Naucz mnie...Jak je odnaleźć. Nie wypowiadaj...Mego imienia... Pozwól mi...Usłyszeć je... W swoim sercu. (Outro potężny chór, odgłos wiatru w koronach drzew, powolne wyciszenie): Niech liście...Niosą pamięć... Niech korzenie...Strzegą prawdy... A gdy zgubisz...Własną drogę... Usiądź... Pod Najstarszym Dębem...I posłuchaj... Ciszy... Bo czasem...To właśnie ona... Wypowiada... Twoje prawdziwe...Imię…
