ทำไมถึงรู้สึกเศร้า

[Intro : Piano Solo - Very slow and desolate] [(Verse 1)] นาฬิกาเดินช้าๆ เสียงเข็มตอกย้ำ ทุกวินาทีที่ผ่าน เหมือนตอกตรึงในความจำ มองเงาตัวเองในกระจก มันดูเลือนลาง ไม่เหลือแม้ร่องรอย ของความสุขที่เคยมี ข้างทาง คำถามเดิมๆ วนเวียนในหัวใจ มันเริ่มต้นที่ไหน ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องเสียใจ [Pre-Chorus] น้ำตาที่ไหลลงมา มันไม่ช่วยอะไร ยิ่งเช็ดเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเรื่องให้ ต้องร้องไห้ ความรู้สึกนี้มันหนัก มันจมดิ่งเกินไป จนไม่รู้เลยว่า แสงสว่าง อยู่ที่ไหน [Chorus] โอ้ ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้า ได้มากมายถึงขนาดนี้ เหมือนโลกทั้งใบ พังทลายลงมา ในวันนี้ ก้อนเมฆสีดำ มันบังหัวใจ จนมองไม่เห็นทาง ปล่อยให้ความเงียบเหงา กัดกิน ทุกอย่าง เจ็บปวด จนเกินจะทน จนเกินจะเข้าใจ ทำไมความทุกข์นี้มันถึงไม่ยอม จากฉันไป [(Verse 2)] พยายามจะยิ้ม พยายามจะเข้มแข็ง แต่ข้างในมันอ่อนล้า ไม่มีแม้แรง ฟังเพลงที่คุ้นเคย ทำไมมันยิ่งบาดลึก ทุกตัวโน้ตที่บรรเลง เหมือนเตือนให้นึกถึง อดีต ภาพความทรงจำ ที่มันเคยสวยงาม ตอนนี้มันกลายเป็นเพียง ฝันร้าย ที่ตามมาถาม [Pre-Chorus] น้ำตาที่ไหลลงมา มันไม่ช่วยอะไร ยิ่งเช็ดเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเรื่องให้ ต้องร้องไห้ ความรู้สึกนี้มันหนัก มันจมดิ่งเกินไป จนไม่รู้เลยว่า แสงสว่าง อยู่ที่ไหน [Chorus] โอ้ ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้า ได้มากมายถึงขนาดนี้ เหมือนโลกทั้งใบ พังทลายลงมา ในวันนี้ ก้อนเมฆสีดำ มันบังหัวใจ จนมองไม่เห็นทาง ปล่อยให้ความเงียบเหงา กัดกิน ทุกอย่าง เจ็บปวด จนเกินจะทน จนเกินจะเข้าใจ ทำไมความทุกข์นี้มันถึงไม่ยอม จากฉันไป [(Bridge)] ฉันแค่ต้องการใครสักคน มาโอบกอดฉันเอาไว้ บอกฉันทีได้ไหม ว่านี่ไม่ใช่เรื่อง สุดท้าย ขอแค่มีใคร ที่เข้าใจ ในความรู้สึก ก่อนที่ฉันจะจมลงไป ในห้วงแห่ง ความมืดมิด [Chorus] โอ้ ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้า ได้มากมายถึงขนาดนี้ เหมือนโลกทั้งใบ พังทลายลงมา ในวันนี้ ก้อนเมฆสีดำ มันบังหัวใจ จนมองไม่เห็นทาง ปล่อยให้ความเงียบเหงา กัดกิน ทุกอย่าง เจ็บปวด จนเกินจะทน จนเกินจะเข้าใจ ทำไมความทุกข์นี้มันถึงไม่ยอม จากฉันไป [(Outro - ค่อยๆ เบาลง)] ...ทำไมฉันถึงเศร้า... ได้มากมาย ...ทำไม... ถึงไม่ยอมจากไป ...แค่เพียงอยากรู้... ทำไม [(เสียงเปียโนสุดท้าย ค้างไว้)]