Hoelang is het geleden, hoelang meer dan een week, minstens al een jaar dat er iemand naar mij keek maar ik ben vergeten wie het laatst een hand over mijn wang heen streek. En ik vind mijzelf niet zielig. Ik ben gewoon een vrouw, een meisje diep van binnen, een eiland en sociaal, mijn eigen veilig plekje waardeer ik nog het meest maar ik heb geen safe space, but I am ready to be found. Hoelang is het geleden, hoelang al weer een uur, dat ik het verduren moet en het leven was al zuur, maar mijn maat die is weer ziek en ziet blauw van het leven, daarom staat die politie daar een boete zo geschreven. En ja die junk die is mijn kameraad, hij is geen afvalfabriek maar leeft in de onze zo puur mij gegeven hij die naast mij staat en proostte op hen die bij mij bleven, toen ik meer dan tijd verloor. Ik vond een kruis, de straat mijn thuis gedwongen moest ik haar dragen en ik kon niet langer hulp vragen omdat ik zelf kraakte wat er gebeurde en ik niet snapte waar ik om treurde maar mijn God hij vond mij en zag ons, zo samen waar hij zelf ooit liep. Nu liep ik daar zo aan zijn hand en vond ik de onderste lat aan mijn kant. Mijn tijd is nu voorbij. Ik hulpverleen niet meer, en het doet zeer, want alles lijkt verloren niet uitverkoren maar gewoon wat nieuws wat niet was of zal zijn maar ik geloof. En ik ken jou en jij kent mij en we rouwen, we staan we trouwen net niet maar we delen een huis en leven. Weer één is er dood, crimineel, afgunstig in systemen weggezet de goot maar dat is de maatschappij, ik hoorde er bij en stond aan de rand, ik moet er aan wennen mijn familie op straat want dit blijkt Nederland. En ik heb een stem. Ik heb een stem, Ik heb een stem. Maar telt hij ook mee... Hoelang nog dan.
