สแกมบุญ

[Verse 1] เราต่างโหยหาแสงสว่างกลางคืนมืด เฝ้าฝันถึงผู้บริสุทธิ์เหนือมนุษย์ในโลกนี้ เราปั้น “นักบุญ” จากศรัทธาและความดี วางไว้บนแท่นบูชาที่ชื่อว่า “ความเชื่อใจ” [Verse 2] เรายื่นหัวใจให้โดยไม่ตั้งคำถาม เพราะการเชื่อมันง่ายกว่าสงสัย แต่เมื่อเงาเริ่มทอดยาวกว่าร่าง คำพูดหวานก็กลายเป็นกลวงเปล่าในใจ [Chorus] เมื่อ “นักบุญ” กลายเป็น “สแกม” ศรัทธาแหลกลงกลางความไว้วางใจ หัวใจคนกลายเป็นเหยื่อในซากปรักหักพัง เสียงแห่งศีลธรรมดับลงกลางฝุ่นควัน “สแกมบุญ” ทำร้ายคนดี และฆ่าความหวังในสังคม [Verse 3] บ่อน้ำแห่งเมตตากลายเป็นพิษ ทุกความดีถูกมองด้วยความระแวง เพียงความชั่วครั้งเดียวจากคนหนึ่งคน ทำลายความไว้ใจนับพันที่ยังเหลืออยู่ [Verse 4] ส่วนผู้สวมหน้ากากนั้นเล่า... อาจรอดพ้นกฎหมายและสายตา แต่ไม่อาจหลุดพ้นคุกแห่งคำโกหก ที่ต้องหล่อเลี้ยงทุกวันในเงามืดของตนเอง [Chorus] เมื่อ “นักบุญ” กลายเป็น “สแกม” ศรัทธากลายเป็นเพียงฝุ่นควันในใจ ไม่มีใครชนะในโศกนาฏกรรมครั้งนี้ เหลือเพียงเหยื่อที่ร้องไห้อยู่กลางความเงียบงัน [Outro] และบางที... แสงสว่างที่เราตามหา มันไม่อยู่ในคนที่เรายกขึ้นสูงเกินไป แต่อยู่ในใจที่กล้ายอมรับความจริง ว่า “ความดี” ต้องเริ่มต้นจากตัวเราเอง...