De laatste stralen

De bladeren vallen op het stille plein De zon staat laag, een schaduw van wat we waren De avond brengt een koude, gouden schijn Over een wereld die vergeet te bewaren Wat we bouwden zakt langzaam in het zand De daken glanzen in het laatste licht De liefde dooft in een uitgeblust land En de stilte is zichtbaar op ons gezicht Kijk om je heen naar wat er overblijft Een eeuwenoud rijk, een verdrietige klucht De seizoenen verbleken in de laatste vlucht Het is de nazomer van alles wat we kenden De laatste stralen vallen op de stad De liefde koelt af aan het einde van de tijden We hadden alles, maar we zijn het kwijtgeraakt Glazen torens spiegelen de val Van dromen die te hoog zijn gebouwd Een kille wind door het lege dal Waar niemand meer van de ander houdt De natuur neemt terug wat we leenden De herfst trekt haar deken over ons heen Vergankelijkheid is het enige dat bleef En we staan hier, zielsalleen Hoor hoe de wind door de kieren snijdt De frequentie daalt, de muur stort in Het einde voelt als een nieuw begin Het is de nazomer van alles wat we kenden De laatste stralen vallen op de stad De liefde koelt af aan het einde van de tijden We hadden alles, maar we zijn het kwijtgeraakt De muren brokkelen af, de wolken donker grijs De wereld bevriest onder een verzonnen paleis Alles wat bloeide moet een keer vergaan Het rijk, de keizer, de liefde, de naam Maar laat me je vasthouden in deze nacht Voordat de winter de erfenis pacht We hadden alles, maar we zijn het kwijtgeraakt