12. Józef Ignacy Kraszewski - Dwa słowa

We wszystkich mowach i w języku duszy, Nad wszystkie są dwa słowa, Jak w kroplach rosy po suszy, W nich skarb żywota się chowa. Jak dwie perełki w oceanie życia, Jak dwie gwiazdki na niebie, Świecą nam od powicia, Dwa słowa — Kocham ciebie. Bóg kiedy stworzył człowieka, Na ziemi, żeby uwieńczyć go w niebie, Zabłysła nieśmiertelna po nad nim powieka, Spojrzał i rzekł — Kocham ciebie! Odtąd szczęśliwy na ziemi, Szczęśliwy tak, jak w niebie, Kto wyrzekł usty swymi: — Kocham ciebie! Szczęśliwy tysiąc razy Kto mówione do siebie, Mógł usłyszeć wyrazy. — Kocham ciebie! — Najszczęśliwszy, kto mówił, słuchał i powtarzał. Dźwięk ten na jego duszy pamiątkę wyciśnie, Będzie mu przypomnieniem boleści umarzał I w chwili zgonu nieba jutrzenką zabłyśnie. Szczęśliwy kto od matki słyszał — Kocham ciebie! Szczęśliwy komu ojciec błogosławił siwy, Komu kocham powiedział przyjaciel w potrzebie — Kto słyszał z ust kochanki, nad wszystkich szczęśliwy! Szczęśliwy! Gdy świat murem stanął między niemi, Oni świat łamiąc lecieli do siebie. Albo żyć razem, lub nie być na ziemi! I skonać słysząc, mówiąc — Kocham ciebie! Ty, coś w twym życiu łzy tylko wyciskał, Komu, nikt, nigdy kocham, nie powiedział, O! choćbyś ziemi wszystką rozkosz zyskał — Jeszcze o cieniu szczęścia byś nie wiedział. Bo niema na ziemi i w niebie, Ludzka i aniołów mowa Dwóch słów, nad te dwa słowa — Kocham ciebie!