[Intro] Ik meet de blik in hun beleid en zie meteen de breuklijn mooie woorden, gladde hand maar achter glas blijft het geraffineerd klein Ik tel de stilte in de zaal waar men beslissingen verzweert en elk rapport dat wordt gepresenteerd lijkt netjes, tot het snijdt en keert Ik draag geen vlag van blind vertrouwen (break) ik ken de prijs van braaf geloof want wie te lang naar boven staart verliest al gauw zijn eigen proef Dus ik loop recht, met lege handen maar m'n oordeel blijft in steen ze vragen om geduld en rust ik vraag bewijs, en meer meteen [Verse 1] Want ik voel het in mijn slapen een systeem dat zichzelf bewaakt ze zeggen: "blijf maar rustig" maar ik hoor wat nooit wordt uitgesproken, raak Ik hou mijn rug recht in die kou en laat geen loze belofte in m'n bloed de grens tussen fatsoen en schijn is dunner dan men hebben moet [Verse 2] Ze praten zacht in grote kamers met een toon alsof het heilig is maar elke draai van hun verklaren heeft een vlek waar niemand eerlijk is Ik zie de schermen, keurige cijfers die de wond verpakken tot beleid en achter elke nette regel woont een schaduw van onnauwkeurigheid Ik ben niet moe van tegenspraak ik ben moe van die toneelstijl van handen op de juiste plek en ogen die je lezen als een peil Dus ik bewaar mijn wantrouwen als een mes in een gesloten la niet om te steken, wel om scherp te blijven als de waarheid weer te traag is daar [Bridge] Als ze zeggen dat het veilig is dan check ik wat ze laten staan want macht wordt pas gevaarlijk als men leert om door de rook te gaan Ik ben niet van het schreeuwen maar ik buig niet voor een keurige schijn ik noem het bij de naam en laat het koud, zolang het niet zuiver kan zijn Ik kijk door glas, maar zie alleen de huid Van woorden die verschuiven, glad en mooi beduid Ze spreken over plicht, maar ruiken naar beleid Mijn vertrouwen is gescheurd en ik naai ’t niet meer aan, geheid Ik tel de blauwe pakken, elke glimlach voelt als vet Elke belofte is een stempel op een leeg dossier gezet Ik draag mijn twijfel netjes, als een jas van lood En elke keurige verklaring maakt de wond weer open, rood [Pre-Chorus] Ik lees tussen de regels Daar woont de kou Als zij “vertrouw op ons” zeggen Dan luister ik nauw [Chorus] Ik vertrouw m'n regering voor geen ene meter Niet voor de storm, niet voor de zon, ik weet het zeker tot aan m'n veter Ik vertrouw m'n regering voor geen ene meter Niet voor de storm, niet voor de zon, ik weet het zeker tot aan m'n veter [Verse 2] Ze bouwen aan een waarheid met een glimlach en een vink Maar ik hoor de kleine scheurtjes in dat gladde, stille klink Hun taal is zo correct, maar hun handen zijn te schoon Alsof de smet verdwijnt zodra je hem verpakt als norm en toon Ik ben niet blind van woede, ik ben wakker van gebrek Aan mensen die hun woord nog dragen zonder achterdeur of rek Dus ik houd mijn hart op afstand, mijn rug recht, mijn gezicht Want vertrouwen zonder bewijs is een valkuil in het licht [Pre-Chorus] Ik lees tussen de regels Daar woont de kou Als zij “vertrouw op ons” zeggen Dan luister ik nauw [Chorus] Ik vertrouw m'n regering voor geen ene meter Niet voor de storm, niet voor de zon, ik weet het zeker tot aan m'n veter Ik vertrouw m'n regering voor geen ene meter Niet voor de storm, niet voor de zon, ik weet het zeker tot aan m'n veter [Bridge] En als de nacht te lang wordt Blijf ik scherp op elk gebaar Want macht wil graag vergeten Wie haar woorden heeft bewaard Ik buig niet voor een vaandel Dat mij vraagt te zwijgen, nee Ik wil daden, geen decorum Ik wil waarheid, helder, klein en twee [Chorus] Ik vertrouw m'n regering voor geen ene meter Niet voor de storm, niet voor de zon, ik weet het zeker tot aan m'n veter Ik vertrouw m'n regering voor geen ene meter Niet voor de storm, niet voor de zon, ik weet het zeker tot aan m'n veter
0/500