Zwart Flitslicht & Porseleinen Grijn (Klik, Klik, Klik)

Klik. Ze openen je als een brief die nooit voor jou bestemd was. Ze vouwen je open langs de vouwen die je zelf had gemaakt. Ze lezen je hardop voor aan mensen die je naam niet kennen, En als ze klaar zijn, vouwen ze je niet terug. Klik klik. Je gezicht is nu een wond die iedereen mag aanraken. Vingers door het scherm, vingers in het vlees. Ze tracen je contouren zonder toestemming. Ze archiveren je blik in servers die nooit slapen. Ze bewaren je ogen lang nadat de rest van je vergaan is. Klik. Porseleinen grijn, gegoten, niet gegroeid. Ingeprent tot de kaak het onthoudt zonder de geest. Glimlach zonder lach, grijnslach zonder tanden. Een gezicht dat nooit gehuild heeft. Een gezicht dat nooit bestaan heeft. Ze ontwerpen de fout uit je weg. Ze schuren je glad tot je niemand meer bent. Een gezicht zonder littekens heeft geen geschiedenis, En geschiedenis past niet in een thumbnail. Ze verkopen je terug in porties die je niet herkent. Elke portie kleiner. Elke portie gladder. Elke portie verder van wat je was. Ze tellen je poriën als schulden. Ze catalogiseren elke asymmetrie als gebrek. Het algoritme heeft besloten wat een mens is, En jij bent net buiten de marges gevallen. Ogen die aanraken maar nooit voelen. Vingers die consumeren maar nooit begrijpen. Gezichten zonder fouten, zo ontworpen. Gezichten zonder fouten, zo verslonden. Flitslicht! Klik klik klik. Ze slachten je in pixels en serveren je in porties. Flitslicht! Klik klik klik. Het scherm heeft honger, het scherm heeft altijd honger. Het scherm is nooit vol. Flitslicht! Ze eten je ogen eerst. Ze bewaren je gezicht als bot. Klik. Klik. Klik. Klik. Ze scrollen door je heen zoals water door een zeef. Jij blijft niet, alleen de vorm die past, blijft. Klik klik. Ze hebben een mal gebouwd van wat een mens moet zijn. Gegoten in beeldschermglas, gepolijst met aandacht. En elke dag wordt de mal smaller, de mens aangepast, En verdwijnt er iets dat nooit een naam had, Maar altijd aanwezig was. Ze snijden wat uitsteekt. Ze vullen wat ontbreekt. Ze spiegelen je terug als een versie die nooit huilde, Nooit geëten heeft, nooit bestond buiten het frame. Ze noemen dit verbetering. Ze noemen dit zorg. Porselein barst niet op het scherm, daar is het eeuwig. Alleen de mens barst. Alleen de mens bloedt. Alleen de mens maakte de fout mens te zijn. En de fout wordt bijgehouden, gedeeld, bekeken Door mensen die ook fouten zijn. Die dat nog niet weten. Flitslicht! Klik klik klik. Ze slachten je in pixels en serveren je in porties. Flitslicht! Klik klik klik. Het scherm heeft honger, het scherm heeft altijd honger. Het scherm is nooit vol. Flitslicht! Ze eten je ogen eerst. Ze bewaren je gezicht als bot. Klik. Klik. Klik. Ze noemen het delen. Ze noemen het zichtbaarheid. Maar zichtbaarheid is een ander woord Voor openbaar slachten. Je vingers klikten ook. Je ogen consumeerden ook. Je was ook de honger. Je was ook het mes. Je hebt ook iemands gezicht bewaard In een server die nooit slaapt, die nooit vergeet, In een systeem dat jou ook bewaard heeft, Zonder dat je het wist of toestemming gaf. Porseleinen grijn op porseleinen grijn, Tot het origineel een anomalie is. Tot het origineel gecorrigeerd wordt. Tot het origineel verwijderd wordt. Tot het origineel... ...Nooit heeft bestaan. Ze bouwen een wereld van gezichten zonder mensen. Ze vullen de leegte met versies zonder pijn. Ze verkopen de leegte als schoonheid. En de standaard wordt wet, de wet wordt huid, en de huid wordt... ...Jou. Ze hebben je ogen al. Ze hebben je vingers al. Ze bewaren je gezicht in een formaat Dat jij niet kunt openen of verwijderen, Omdat jij het product bent. Niet de eigenaar. Flitslicht! Klik klik klik. Ze slachten je in pixels en serveren je in porties. Het scherm heeft honger, het scherm is nooit vol. Ze eten je ogen eerst. Ze bewaren je gezicht als bot. Ze bewaren je gezicht. Ze bewaren, Klik. Klik. Klik.