Francesco del Gioconde, rozparłszy się hardo Na fotelu rzeźbionym w liście i trytony, Patrzył z dezaprobatą, jak mistrz Leonardo Pracuje nad portretem jego młodej żony. Upał był nie z tej ziemi; wiatr usnął wśród bluszczu, Służba spała pokotem w pobliskiej winnicy, Policzki Mony Lizy świeciły od tłuszczu, A nogi dla ochłody trzymała w miednicy. Leonardo ospale paćkał farbą płótno, Zaś mąż modelki głosem starego kocura Mruczał: Proszę cię Liza, nie gap się tak smutno, Bo to nie portret będzie, lecz karykatura! Tu, aby ją rozśmieszyć, zrobił parę figli, Opowiedział jej sprośną bajkę o królewnie, Połechtał ją po nodze, mówiąc: A gli-gli-gli! Tu znów spojrzał na żonę, a ta jak nie ziewnie! A malarza porwała taka pasja pieska I poczuł w sobie tyle rozpaczliwej mocy, Że bardzo nietaktownie krzyknął do Franceska: Ona ziewa! Pan pewnie spać jej nie dał w nocy! Co usłyszawszy, Liza wspomniała łożnicę I małżonka swego majestat monarszy, Zwłaszcza kiedy koszulę włoży i szlafmycę, I to że o dwadzieścia lat jest od niej starszy, I jak sapie i stęka, nim nareszcie uśnie, I tak ją rozśmieszyło to wszystko okrutnie, Że na jej twarz wypłynął tajemniczy uśmiech... ...i ten uśmiech na wieki pozostał na płótnie!!! == autor: Andrzej Waligórski == Gioconda's smile Francesco del Gioconde, leaning back haughtily On an armchair carved with leaves and tritons, Watched with disapproval as Master Leonardo Worked on a portrait of his young wife. The heat was out of this world; the wind had fallen asleep among the ivy, The servants were sleeping in a row in a nearby vineyard, Mona Lisa's cheeks were shining with fat, And to cool down she held her legs in a basin. Leonardo was drowsily dabbing paint on the canvas, While the model's husband, in the voice of an old tomcat, Purred: - Please, Lisa, don't stare so sadly, Because it won't be a portrait, but a caricature! Here, to make her laugh, he played a few tricks, He told her a bawdy tale about a princess, He tickled her leg, saying: - A gli-gli-gli! He looked at his wife again, and she yawned! And the painter was carried away by such a passion of a dog And he felt so much desperate power within himself, That he very tactlessly shouted to Francesca: - She's yawning! The master probably didn't let her sleep at night! Having heard this, Liza remembered the bed And royal majesty of her husband, Especially when he puts on a nightgown and a nightcap, And that he is twenty years older than her, And how he pant and groan before he finally falls asleep, And it all made her laugh so cruelly, That a mysterious smile appeared on her face... ...and that smile remained on the canvas forever!!!
