[Куплет 1] На траве ляжаць мелкі, пастэль рассыпалася ў росе. Я бяру самы бледна-блакітны — гэта неба сёння такое ж, як я. Вецер гладзіць па шчоках, як мама, калі я малая была. Малюю сабе лес, дзе нікога няма, толькі я і цішыня мая. [Прыпеў] Ой, як хочацца проста дыхаць, растварыцца ў гэтым мяккім святле. Мел на пальцах, пастэль на душы, усё астатняе — няхай пабудзе пасля. (Няхай пабудзе пасля) [Куплет 2] Сонца цалуе праз вейкі, жоўты мел — гэта ягоны след. Я не хачу нічога вырашаць, толькі маляваць, пакуль не сцямнее ўвесь свет. [Прыпеў] Ой, як хочацца проста дыхаць, растварыцца ў гэтым мяккім святле. Мел на пальцах, пастэль на душы, усё астатняе — няхай пабудзе пасля. (Няхай пабудзе пасля) [Outro] …і калі вечар прыйдзе ціхенька, я схаваю мелкі ў кішэню. Яны цяпленькія, як маё сэрца сёння — жывое, каляровае, сваё.