แบกธรรม

[Verse 1] แสงอรุณที่ลูบไล้กายฉัน ลมผ่านใจในห้วงนิ่งงัน ทุกการเคลื่อนไหว ทุกเสียง ทุกฝัน คือธรรมะที่ซ่อนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้อยู่ในคำจารึกใด ไม่ใช่เสียงที่โลกย้ำสอนกัน แต่คือสิ่งจริงที่แทรกทุกวัน ในกาย ในใจ—ไม่เคยห่างไกล [Chorus] แบกธรรมไว้จนหลังคด ยิ่งเข้าใจ กลับยิ่งหลงทาง เหมือนแบกน้ำทั้งมหาสมุทรวาง บนบ่าบางของความหวังลวง ๆ ยิ่งสะสม ยิ่งเหนื่อยหนัก ยิ่งค้นคว้า ยิ่งไม่พบแสงส่อง ธรรมที่แท้ ไม่ใช่ของให้ครอบครอง แต่มองเมื่อใจ...ไม่อยากครอบครองอะไรเลย [Verse 2] บางคนหนีธรรมด้วยเสียงเพลง ด้วยฝันหวาน ดื่มกิน ลืมบทเรียน แต่ธรรมะยังอยู่ทุกบทเวียน ในใจที่หายใจไปทุกคืนวัน ไม่อาจหลบ ไม่อาจหลีกไป แม้ในเงาใจที่ลวงซ่อนฝัน ธรรมไม่ตาม ไม่ผลัก ไม่ดัน แต่เรานั่นแหละ ที่หนีตัวเอง [Chorus] แบกธรรมไว้จนใจล้า หนีธรรมด้วยน้ำตาเปล่าเปล่า เมื่อหยุดดิ้นรน หยุดถามเรื่องเก่า ก็รู้ว่าเราไม่เคยพ้นจากธรรมเลย [Verse 3] ดังเด็กน้อยในคลื่นน้ำลึก ค้นหานิยามจากสิ่งรู้สึก ยิ่งกำ ยิ่งว่าง ยิ่งใฝ่ ยิ่งดึก กลับยิ่งไกลจากสิ่งที่มีอยู่ตรงนั้น กระทั่งวันหนึ่ง เขาหยุดพยายาม เพียงลอยนิ่งอย่างไม่ไถ่ถาม ในความเงียบ ความสงบ ความงาม เขารู้ว่าเขา...ก็คือน้ำนั่นเอง [Outro] ไม่มีผู้แบก ไม่มีผู้สอน ไม่มีผู้เรียน ไม่มีคำสั่งสอน มีเพียงแสงที่ส่องผ่านจากตอน ที่ใจปล่อยวาง และธรรมะปรากฏ