[Intro] Heyrið bæn mína, heyrið harmakvein mitt, um stúlkuna mína, sem hafði séð ellefu vetur. Enginn lækur, enginn fjörður gat stöðvað hana; aðeins lagið okkar gat fært henni ró. [Verse 1I] Þú sagðist vera orðin of gömul fyrir það. En í myrkrinu komst þú samt til mín. Við rifumst, sættumst, hlógum og grétum. Allt þetta upplifðum við, aðeins við tvær. Aldrei vildi ég neitt annað. Ég strauk blauta hárið frá andliti þínu. Ég söng lagið sem aðeins við þekktum. Og ég söng enn þegar þú varst sofnuð. [Verse 2] Þennan vetur kom hitasóttin. Í fyrstu hélt ég að hún væri eins og öll hin árin. Þungur andardráttur og kaldar hendur sögðu annað. Snjór til að kæla, allar jurtir heims. Ég kallaði á guðina, dag eftir dag. Ég söng fyrir þig þar til þú sofnaðir. Ég söng fyrir þig, en svefn þinn tók engan enda. Grátandi við gröfina hrópaði ég eið minn: [Chorus] Ég vil ekki vera án þín. Ekki án þín, ekki án þín. Ég vil ekki lifa lífi mínu án þín. Ekki án þín, ekki án þín. Þótt Hel haldi þér í höll sinni, fer ég ekki þaðan án þín. Ekki án þín. [Verse 3] Níu nætur, dýpra og dýpra, án hvíldar. Varmi varð að fölri minningu. Hinir dauðu gengu þegjandi fram hjá mér. Gjallarbrú lá kyrr undir þeim, en undir skrefum mínum skalf brúin. Móðguðr sá að enn rann blóð í æðum mínum. Hún sá, vissi og lét mig halda áfram. Loks kom ég að höllum Heljar. [Verse 4] Þar fann ég þig, umkringda sálum. Án hita, með rjóðum kinnum sem fyrr. Þú þekktir mig strax og hljópst til mín. Eitt augnablik eins og áður, aðeins eitt augnablik. Ég sagði Hel að ég myndi aldrei sleppa þér aftur. Ár mín fyrir þín; staður minn skyldi vera hér. En hræðileg ásjóna Heljar hreyfðist ekki. Tveir dauðar skapa ekkert líf. [Bridge] „Stúlkan má fara með þér út í ljósið. Sláandi hjarta, hlýr líkami. Hún mun þekkja nafn sitt, heimili sitt og líf sitt. En þú verður henni ókunnug. Hún mun vita af móður, en ekki hverri. Þann hluta held ég eftir.“ [Chorus] Ég vil ekki vera án þín. Ekki án þín, ekki án þín. Ég vil ekki lifa lífi mínu án þín. Ekki án þín, ekki án þín. Þótt Hel haldi þér í höll sinni, fer ég ekki þaðan án þín. Ekki án þín. [Verse 5] Samningur sem þurfti enga umhugsun. Ég hélt í hönd þína; við yfirgáfum höllina. Augnablik og samtöl eins og áður tóku að dofna. Rödd þín varð óvissari, augnaráð þitt varð ringlað. Þú vissir ekki lengur hver hafði borið þig. Þú vissir ekki lengur hver sat hjá þér á nóttunni. Á Gjallarbrú hljópst þú frá mér. Barn bjargað, dóttir glötuð. [Outro] Þú þekktir bæinn, þú þekktir hvert dýr. En ég var þér aðeins ókunnug kona. Um kvöldið söng ég lagið, lagið sem aðeins við áttum. Þú sagðir að það væri fallegt áður en þú fórst. Áður en ég söng síðustu línuna. Þú varst komin aftur úr Hel, en dóttir mín hafði orðið eftir þar. Allt þetta gerðist; ég bið þig, trúðu mér. Translation: [Intro] Hear my plea, hear my lament, about my girl, who had seen eleven winters. No stream, no fjord could stop her; only our song could bring her peace. [Verse 1] You said you had grown too old for it. But in the darkness, you still came to me. We argued, reconciled, laughed and cried. We experienced all of it, only the two of us. I never wanted anything else. I brushed the wet hair away from your face. I sang the song that only we knew. And I was still singing when you were asleep. [Verse 2] That winter, the fever came. At first, I thought it was like all the other years. Heavy breathing and cold hands said otherwise. Snow for cooling, every herb in the world. I called upon the gods, day after day. I sang for you until you fell asleep. I sang for you, but your sleep never ended. Weeping beside the grave, I cried out my oath: [Chorus] I do not want to be without you. Not without you, not without you. I do not want to live my life without you. Not without you, not without you. Though Hel holds you in her hall, I will not leave there without you. Not without you. [Verse 3] Nine nights, deeper and deeper, without rest. Warmth became a pale memory. The dead walked silently past me. Gjallarbrú lay still beneath them, but beneath my steps, the bridge trembled. Móðguðr saw that blood still flowed in my veins. She saw, knew and allowed me to continue. At last, I came to the halls of Hel. [Verse 4] There I found you, surrounded by souls. Without fever, with rosy cheeks as before. You recognized me at once and ran to me. One moment like before, only one moment. I told Hel that I would never let you go again. My years for yours; my place was to be here. But Hel’s dreadful expression did not move. Two deaths create no life. [Bridge] “The girl may go with you out into the light. A beating heart, a warm body. She will know her name, her home and her life. But you will be unknown to her. She will know of a mother, but not which one. That part I shall keep back.” [Verse 5] A bargain that needed no time for consideration. I held your hand; we left the hall. Moments and conversations like before began to fade. Your voice became more uncertain, your gaze became confused. You no longer knew who had carried you. You no longer knew who had sat beside you at night. On Gjallarbrú, you ran away from me. A child saved, a daughter lost. [Outro] You knew the farmstead, you knew every animal. But to you, I was only an unknown woman. In the evening, I sang the song, the song that belonged only to us. You said it was beautiful before you left. Before I sang the final line. You had returned from Hel, but my daughter had remained there. All of this happened; I beg you, believe me.
