نقابِ چهره یِ منی بارونِ بی مُقدمه اشکامو پنهون میکنی تو شهر دود و هَم هَمِه همراهی میکنی منو تو پرسه های نیمه شب وقتی نگاهم مرده وُ میسوزم از آتیش تب الهام بخش شعر نو ای حامیِ دیر آشنا امروز طُغیانی میخوام بزن بزن تا انتها بزار صدایِ پایِ تو منو بگیره از خودم رهام کن از زنجیری که بستم به پاهای خودم ببار و راهی کن منو به یِ سفر تو خاطره نذار تو این نامردُمی خندیدن از یادم بِره دوباره تازه کن برام هوای جاده یِ شمال بازم منو تو پیش هم حتی تو یِ فرضِ مَحال
