👑 👑فصل5️⃣2️⃣👑پادشاهی کسرا نوشینروان ۴۸ سال بود👑قسمت8️⃣👑3️⃣1️⃣📝6️⃣0️⃣

مـــــــــــــــــــمممممـــــــــــــــن مممممنـــــــــننننـــــــــــــ مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــmmmmmmmــــــــــــــــمــــــــــــــــــــــــــــــaaaaaــــــــــــــــــــــــــمnــــــــــــــmanــــــــــــــــmaــــــــــــــــــــــــــمـــmaـــــــــــnــــــــــــــــــــــــــmamaman ــــــــــــــــ بت‌آرای و فرخنده دستور من هم آن گنج و پرمایه گنجور من بد و نیک هندوستان پیش تست بزرگی مرا در کم و بیش تست بیاراستندش به نزدیک رای یکی نامور چون ببایست جای خورشگر فرستاد هم خوردنی همان پوشش نغز و گستردنی برفت آن شب و رای زد با ردان بزرگان قنّوج با بخردان چو برزد سر از کوه رخشنده روز پدید آمد آن شمع گیتی‌فروزــ Hooooـــــــــــــــــــــــــــــــــhooــــــــــــــــــــــــــــــــــhooــــــــــــــــــــــــhoـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــhoـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــhoـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــhoــــــــــــــــــــــــــــــــــــمـــــdooododoـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــdooــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــdodododoooooooـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پزشکان فرزانه را خواند رای کسی کو بدانش بُدی رهنمای چو برزوی بنهاد سر سوی کوه برفتند با او پزشکان گروه پیاده همه کوهساران بپای بپیمود با دانشی رهنمای گیاها ز خشک و ز تر برگزید ز پژمرده و آنچ رخشنده دید ز هرگونه دارو ز خشک و ز تر همی بر پراگند بر مرده بر یکی مرده زنده نگشت از گیا همانا که سست آمد آن کیمیا همه کوه بسپرد یک یک بپای ابر رنج او بر نیامد بجای بدانست کان کار آن پادشاست که زنده است جاوید و فرمانرواست دلش گشت سوزان ز تشویر شاه هم از نامداران هم از رنج راه وزان خواسته نیز کاورده بود ز گفتار بیهوده آزرده بود ز کارِ نبشته ببُد تنگدل که آن مرد بیدانش و سنگدل چرا خیره بر باد چیزی نبشت که بد بار آن رنج گفتار زشت چنین گفت زان پس بران بخردان که‌ ای کاردیده ستوده ردان که دانید داناتر از خویشتن کجا سرفرازد بدین انجمن به پاسخ شدند انجمن همسخن که داننده پیرست ایدر کهن Lalمـــــــــــــــــــــــــــــــlalـــــــــــــــــlaــــــــ مــــــــــــــــــــــlalalaــــــــــــــــــــــــــــــــhooohooohooــمــــــــــــــــــــــــــlalalalaــــــــــــــــــــــــــــــ به سال و خرد او ز ما مهترست به دانش ز هر مهتری بهترست چنین گفت برزوی با هندوان که ای نامداران روشن‌روان برین رنجها بر فزونی کنید مرا سوی او رهنمونی کنید مگر کان سخنگوی دانای پیر بدین کار باشد مرا دستگیر ببردند برزوی را نزد اوی پراندیشه دل سر پر از گفت و گوی چو نزدیک او شد سخنگوی مرد همه رنج‌ها پیش او یاد کرد ز کار نبشته که آمد پدید سخن‌ها که از کاردانان شنید بدو پیر دانا زبان برگشاد ز هر دانشی پیش او کرد یاد که من در نبشته چنین یافتم بدان آرزو تیز بشتافتم