Περιμένω να αλλάξει η ζωή μου Περιμένω να αλλάξει η τροπή μου Μα σε τοίχο μπροστά μου συγκρούω Φρούδες ελπίδες και τις διαλύω Όλα αλλάζουν και όλα μένουνε ίδια Μέρες νύχτες πέρασαν….. Μένουν τ’ αποκαΐδια….. Κι εγώ πάλι αναρωτιέμαι Αν στο ίδιο έργο θεατής πλανιέμαι Πέρασαν κοντά πενήντα χρόνια Άλλαξε ο κόσμος μα κανείς ακόμα Ίδια λάθη ίδια πάθη ίδιο μένος Την πληρώνει πάντα ο καημένος Πόλεμοι βλακεία κι αλητεία Θάνατοι με αλύγιστη μανία Ποιος τα σκήπτρα πρώτος Θα τα λάβει Από τον θεό του…. Που φωλιάζει στο σκοτάδι (bridge) Δύο χιλιάδες και εικοσπέντε χρόνια πριν….. Ηρθε ο Χριστός να Φέρει την συμπόνια Και όλο περισσότερο το μίσος Και η αγάπη διασκορπάται…. ίσως Που να κοιτάξω τι να συμβουλέψω έναν αριθμό θέλουνε να φορέσω Να με χακάρουν και να με κοιτούνε Να με τσεκάρουν και να με ακούνε Κατευθυνόμενα πιονάκια των ολίγων Για να περνάει το κέφι τους επείγον… Κάθε μια μέρα που περνάει Άλλη μια ελπίδα στην καρδιά μας Ξεψυχάει Μα όσοι νομίζουν πως στο τέλος θα νικήσουν Γιατί τον σκοτεινό θεό τους τον λατρεύουν Λόγαριασαν χωρίς τον Παντοκράτωρ…. η Θεία Κρίση όταν έρθει….. Θα χορεύουν Αιώνια….σε βάλς για κολασμένους Θα πάλλεται το άμοιρο κορμί τους Και σε χορό μαρτυρικό Θα καίει και δε θα αναπαύεται η ψυχή τους.
