
„Hals über Kopf im Schmäh-Graben“ Ein bayrisches Berg- und Liebeslustspiel in 10 Teilen Teil 1: „D’ Liebe is’ a Klamm“ Personen • RAFFAELA – Berggiraffin, traurig, elegant, halslang • LORENZ – Berggiraff, grantig, verliebt-verloren • DIE KLAMM – ein Echo mit Grant, strotzt nur so vor Schmäh • DER BLEIERNE BROCKEN – Felsbrocken in bleiernem Gewand, sehr langsam • WASTL – dreibeiniger Dackel im Ruhestand • ZENZI – Gemse, die lieber ein Rindvieh wäre • DIE ALMRAUSCHIGEN – Rosl, Sepp, Vroni, Xaver: Sänger und Sängerinnen, Chor Ort Berghütte „Zum letzten Grashalm“ auf 1.800 Meter. Draußen Nebel, drinnen Ofen, Bank, Theke. Durchs Fenster sieht man die Klamm und einen großen Felsen mit bleiernem Umhang. Wastl liegt links auf einem Kissen. Zenzi steht rechts am Zaun und muht leise. Raffaela und Lorenz sitzen an entgegengesetzten Enden der Bank. Dazwischen: ein leeres Bierglas. Szene 1 – Die Hütte (Die ALMRAUSCHIGEN treten auf, singen) LIED 1 – „Auf der Alm, da is’ a Schmarrn“ (Chor, nach einer flotten Volksweise) Auf der Alm, da is’ a Schmarrn, da lieben si zwoa Giraffen garn. Doch jetzt sitzn s’ da, Hals an Hals, und dazwischen passt koa Liebesals. Refrain: Juchhe, juchhe, d’ Liebe is’ a Klamm, da geht’s bergab, da hängt ma dran. A Fels im Blei, a Dackel mit drei, a Gams, die muht, und a Klamm voll Schmäh. Holla-rü, holla-rei, wer liebt, is’ selten ganz g’scheit. Auf der Alm, da is’ a Schmarrn, da sticht die Klamm, da grantelt der Farn. Der Brocken liegt und rührt si ned, er is’ des G’wissen von dem, der geht. Refrain: Juchhe, juchhe, d’ Liebe is’ a Klamm, da geht’s bergab, da hängt ma dran. A Fels im Blei, a Dackel mit drei, a Gams, die muht, und a Klamm voll Schmäh. Holla-rü, holla-rei, wer liebt, is’ selten ganz g’scheit. (Chor setzt sich seitlich. RAFFAELA seufzt.) RAFFAELA: Lorenz, sag amal ehrlich: Warum samma no da? D’ Hütte is’ kalt, d’ Liebe is’ kalt, und i hab’ an Hals wie a Liftstange. LORENZ: Du hast an Hals wie a Liftstange? I hab’ an Hals wie a Kirchturmuhr. Und trotzdem siech i ned, wos’ lang geht. RAFFAELA: Du hast mi verlassen. Wegen der Ziege. LORENZ: Des war koa Ziege, des war a Wanderin mit Zopf. Und du hast mi mit an Lastwagenfahrer betrogen. RAFFAELA: Des war a Leiter! I hab’ nur a Leiter braucht. LORENZ: A Leiter? Für was? RAFFAELA: Für die hohen Äste. Zum Äpfel pflücken. LORENZ: Auf 1.800 Meter? RAFFAELA: Ja, die Gipfeläpfel. Die sind besonders sauer. (DIE KLAMM tritt auf. Graublaues Kleid, Echo-Stimme.) DIE KLAMM: Sauer? Schmäh! Schmäh! Zwei Giraffen auf da Alm, die Liebe is’ a Wrack. Sie schaun so traurig, sie schaun so lang, und d’ Schuld, die hat koa Sack. RAFFAELA: Wer is’ denn die? LORENZ: Des is’ d’ Klamm. Sie red’ immer so. DIE KLAMM: I bin ned „so“, i bin d’ Klamm. I strotz voll Schmäh. I hab’ für jeden a Spottlied, und für euch zwoa a Doppelalbum. (singt) LIED 2 – „I bin die Klamm, i bin voll Schmäh“ (Die Klamm, mit Echo-Chor) I bin die Klamm, i bin voll Schmäh, i red daher wie a Berg-Echo. Dein Hals is’ z’lang, dein Kopf is’ z’kloa, dein Herz is’ a hohler Stoa. Refrain: Schmäh, schmäh, schmäh, schmäh, i bin die Klamm, i bin voll Schmäh. I stich, i stichel, i red dazwischen, i kann a Liebe sauber z’brechen. Schmäh, schmäh, schmäh, schmäh, i bin die Klamm, i bin voll Schmäh. De Gams will a Rindvieh sein? Na, prost! De Dackel hinkt, de Giraff is’ lost. Der Fels im Blei is’ a Trauerkloß, und d’ Liebe? A Loch, a tiefes, groß. Refrain: Schmäh, schmäh, schmäh, schmäh, i bin die Klamm, i bin voll Schmäh. I stich, i stichel, i red dazwischen, i kann a Liebe sauber z’brechen. Schmäh, schmäh, schmäh, schmäh, i bin die Klamm, i bin voll Schmäh. (DER BLEIERNE BROCKEN kommt langsam herein. Er trägt einen schweren bleiernen Umhang.) BROCKEN: (sehr langsam) I bin der Bleierne Brocken. I hab’ an Umhang aus Blei. I bin schwer. Sehr schwer. (Pause) Und i hab’ an Grant. RAFFAELA: Warum? BROCKEN: Weil i ned rollen kann. Weil i ned weinen kann. Weil i alles g’sehn hab’. (Pause) Und weil ma des Blei ned ausziehen kann. DIE KLAMM: Der Brocken is’ unser Philosoph. Er sagt nix, aber des langsam. (BROCKEN singt) LIED 3 – „I bin a Fels im Bleig’wand“ (Bleierner Brocken, sehr getragen) I bin a Fels im Bleig’wand, i lieg so schwer, i lieg so kalt. I war mal jung, i war mal rund, jetzt bin i a grantiger Hund. Refrain: Bleiern, bleiern, bleiern, blei, i bin a Brocken, i bin dabei. I roll nix mehr, i rühr mi net, i bin des G’wissen, des bleibt, wia’s is’. Die Giraffen haben si verliebt, dann haben s’ si des Herz verrieben. Jetzt steh i da und schau ned weg, i bin der Stein, der’s ausspricht: Dreck. Refrain: Bleiern, bleiern, bleiern, blei, i bin a Brocken, i bin dabei. I roll nix mehr, i rühr mi net, i bin des G’wissen, des bleibt, wia’s is’. (WASTL regt sich auf seinem Kissen.) WASTL: Kinner, könnts’ es ned leiser sein? I bin im Ruhestand. I hab’ drei Bein’ und a Kissen. Des is’ mei’ Burg. ZENZI: (von draußen, muht) Muuuah!

