[Intro – syrena, stukot krosien, szept] Mokosza przędła w Fastach na trzy zmiany. Z nitki, co spadła pod krosno, wyrósł człowiek. [Zwrotka 1] Z wątku, co pękł o czwartej na nocnej zmianie, Mokosza zawiązała supeł i tak zaczął się człowiek. Dali mu mundur, potem emeryturę i klucz do piwnicy, na przepustce Mirosław, w hali mówią „pan Mirek”. [Zwrotka 2] Siedem tysięcy par rąk nad nim, dwa hektary dachu, elektrownia, rampa, szkoła, sklepy: miasto w mieście. A pod tym wszystkim schron, do którego nikt nie zszedł, i on liczy prycze, jakby liczył czyjeś dni. [Refren] Strzeżymir, Strzeżymir, z nici utkany, pilnuje ciszy pod krosnami, niezmieniany. Nad nim wątek biegnie w świat, pod nim stoi czas: ostatni strażnik schronu w Fastach, ostatni raz. [Zwrotka 3] Trzynasty maja, kwadrans ciszy, maszyny stają, październik: Wykańczalnia, Składalnia, cała godzina. Chłopak z nocnej zmiany pod bluzą niesie „Wątek”: „Panie Mirku, niech pan otworzy”. Supeł w piersi drgnął. [Zwrotka 4] Pięć groszy za akcję, dziewięćdziesiąty dziewiąty, krosna wyjechały, a on nici nie oddał. Tabliczka „SCHRON” rdzewieje, zmiany nikt nie przysłał. Kto utkany z wątku, ten nie schodzi z posterunku. [THE PROPHECY – mówione] Nie każdy strażnik czeka na wojnę. Niektórzy czekają, aż ktoś zapamięta. Fabryka umiera dwa razy: kiedy stają maszyny i kiedy nikt już nie wie, co było pod nimi. Póki jeden człowiek pamięta, gdzie jest schron, schron jest. [Final Chorus] Strzeżymir, Strzeżymir, z nici utkany, galeria nad nim szumi, on wciąż niezmieniany. Klucz na sznurku, supeł w piersi, noc przychodzi w swój czas: ostatni strażnik schronu w Fastach, jeszcze raz. [Kokopelli Whisper] Strzeż tego, co się nie przydało. Kiedyś przyjdzie noc.
