ÂTEŞ-İ SÛZÂN — Bir Mağlûbun Aşk Fermânı 🔥📜❤️‍🔥

SEVGİLİYE — BİR MAĞLÛBUN FERMÂNI Tahammül mülkünü yıktın yine ey şûh, Hülâgû Han mısın, âteş-i sûzân mısın zalim? Bir nigâhınla sarsıldı kâinât, Sînede kıyâmet koptu, ey dilber-i bî-rahm. Sana doğru akıyorum Sakarya-vâr; Yokuşlarda teşne, sırtımda bâr-ı girân. Çilem sensin, kaderim sensin… Aşkın vuruldu rûhuma, ey yâr-ı bî-vefâ. Alnımdan vurulmuş, uzanmış yatıyorum pîşinde. Bir bakışın uğruna batıyor âfitâblar. Kan değil artık damarlarımda yürüyen; Senin nâmındır bu sîne-i pür-âteşi ayakta tutan. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? “Gömelim seni bana” desem, yine sığmazsın. Kanayan gönlüme çeksem bütün ecrâmı, Göğü indirsem önüne, yıldızları dizsem destine… Yine de “Bir şey yapabildim sana” diyemem. Lâkin dinle beni şimdi, ey şûh: Seni düşünmek… Seni düşünmek… Güzel şey. Ammâ seni düşünmek kifâyet etmez artık. Seni yaşamak isterim. Seni solumak. Seninle yürümek. Seninle ayağa kalkmak isterim. Yüzüstü çok süründüm. Çok… Şimdi kalkıyorum. Senin için değil yalnız— seninle kalkmak için. Ey sevgili, ey son gönül fâtihi, ey âteş-i sûzân, ey çilem, ey hiçbir makbere sığmayan… Sana yetmez bu ufuklar, seni almaz bu cihân. Ammâ ben alırım. Bu sîne-i pür-âteşle, bu yaralı cân ile, bu mağlûb fakat hâlâ mağrur gönülle alırım seni. Gel… Destini ver. Birlikte ayağa kalkalım. Birlikte yürüyelim. Birlikte yanıp birlikte dirilelim. Zîrâ aşk, sâdece yanmak değildir ey dilber… Yanarken kaçmamaktır. Yanarken elini bırakmamaktır. Ve nihâyet— yanarak yürümektir. 📜