
فصل ۵۲ قسمت ۷ ۶۱۹۰
دـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل دـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل دــــــــــــــــــدددددددـــــــــــــــــــــــــــــــــــدلدلدلدلللللــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدلاادلــــــــــــــــــــــــــدلادل دل دل دل ...دل دل دل ــــــــــــلدـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل [Verse1] دل هرد وان شاد کردی به تخت به گنج وسپاه وبنام و به بخت رسیدند هر دو به مردی به جای بدآموز شد هر دو را رهنمای زرشک اوفتادند هردو به رنج برآشوفتند ازپی تاج وگنج همه شهرزایشان بدونیم گشت دل نیک مردان پرازبیم گشت زگفت بدآموز جوشان شدند به نزدیک مادرخروشان شدند بگفتند کزماکه زیباترست که برنیک وبد برشکیباترست [Verse2] چنین پاسخ آورد فرزانه زن که باموبدی یکدل ورای زن شمارابباید نشستن نخست بآرام و با کام فرجام جست ازان پس خنیده بزرگان شهر هرآنکس که اودارد از رای بهر یکایک بگوییم با رهنمون نه خوبست گرمی به کاراندرون کسی کو بجوید همی تاج وگاه خردباید ورای وگنج وسپاه چو بیدادگر پادشاهی کند جهان پر ز گرم وتباهی کند [Verse3] به مادر چنین گفت پرمایه گو کزین پرسش اندر زمانه مرو اگر کشور ازمن نگیرد فروغ به کژی مکن هیچ رای دروغ به طلخند بسپار گنج وسپاه من او را یکی کهترم نیکخواه وگر من به سال وخرد مهترم هم از پشت جمهور کنداورم بدو گوی تا از پی تاج و تخت نگیرد به بیدانشی کارسخت بدو گفت مادر که تندی مکن براندیشه باید که رانی سخن دـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل دـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل دــــــــــــــــــدددددددـــــــــــــــــــــــــــــــــــدلدلدلدلللللــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدلاادلــــــــــــــــــــــــــدلادل دل دل دل ...دل دل دل [Verse4] هرآنکس که برتخت شاهی نشست میان بسته باید گشاده دو دست نگه داشتن جان پاک از بدی بدانش سپردن ره بخردی هم از دشمن آژیر بودن به جنگ نگه داشتن بهرهٔ نام و ننگ ز داد و ز بیداد شهر و سپاه بپرسد خداوند خورشید و ماه اگر پشه از شاه یابد ستم روانش به دوزخ بماند دژم جهان از شب تیره تاریکتر دلی باید ازموی باریکتر [Verse5] که از بد کند جان و تن را رها بداند که کژی نیارد بها چو بر سرنهد تاج بر تخت داد جهانی ازان داد باشند شاد سرانجام بستر ز خشتست وخاک وگر سوخته گردد اندر مغاک ازین دودمان شاه جمهور بود که رایش ز کردار بد دور بود نه هنگام بد مردن او را بمرد جهان را به کهتر برادر سپرد ز دنبر بیامد سرافراز مای جوان بود و بینا دل وپاک رای

