**[Couplet 1]** We stonden buiten, middernacht, de stad die nooit echt slapen mag. Een paar vrienden, één verhaal, we gingen los, allemaal. De glazen vol, de muziek hard, geen zorgen meer, alleen maar zwart van de nacht die voor ons lag, en niemand wist hoe laat het was. **[Pre-refrein]** We zeiden: “Eén drankje nog,” maar iedereen die wist genoeg. Want als je samen bent met vrienden, dan vliegt de tijd voorbij. **[Refrein]** Tot de zon weer opkomt, tot de nacht ons vergeet. Tot de straten weer stil zijn, maar wij weten hoe het heet. We zingen, we lachen, alsof morgen niet bestaat. Met de jongens aan m’n zijde, tot de zon weer op ons staat. **[Couplet 2]** De laatste ronde, nog één keer, we voelen ons twintig, keer op keer. Een oude plaat komt uit de kast, en iedereen zingt mee, vol gas. We hebben lief en leed gedeeld, elkaar door goede tijden heen gesleept. En als het leven even tegenzit, zijn wij er weer, zoals het is. **[Pre-refrein]** En buiten wordt de hemel licht, de nacht verdwijnt uit ons gezicht. We kijken naar elkaar en weten: dit vergeten wij nooit meer. **[Refrein]** Tot de zon weer opkomt, tot de nacht ons vergeet. Tot de straten weer stil zijn, maar wij weten hoe het heet. We zingen, we lachen, alsof morgen niet bestaat. Met de jongens aan m’n zijde, tot de zon weer op ons staat. **[Bridge – rustig, piano en viool]** Misschien worden we ooit wat ouder, misschien verandert alles om ons heen. Maar vannacht zijn we weer jongens, en vannacht zijn we niet alleen. **[Laatste refrein – groot en emotioneel]** Tot de zon weer opkomt, en de stad langzaam ontwaakt. Tot de eerste vogels zingen, en de nacht zijn einde maakt. We zingen, we lachen, met een traan en met een lach. Met de vrienden van m’n leven, tot het einde van de nacht. **[Outro]** En als de zon weer opkomt... dan beginnen wij opnieuw. Met de vrienden van m’n leven... want vannacht was veel te mooi.
0/500