(The English translation is at the bottom) --------------------------------------------- Music, Arrangement and Lyrics by Ravion-Jarlix ©2026 All rights reserved. --------------------------------------------- Je lag in mijn armen, zo breekbaar en klein Als dauw op de ochtend, nog puur en nog rein Ik bouwde een wereld van glas om je heen Waar niets je kon raken, waar niets kon verscheen Ik kende de stormen nog vóór jij ze zag De schaduwen fluisterden al bij de dag Ik leerde je lopen met handen van licht Maar hield je gevangen, onzichtbaar gewicht Mijn liefde werd een muur van steen Maar muren houden niemand heel alleen Ga maar, mijn kind, volg je eigen getij De zee roept je naam, al verlies ik je bij Ik ben maar de kust waar je ooit bent ontstaan Niet de golven die dragen waar jij heen moet gaan De straten vertellen verhalen van strijd Ik hoor hun geheimen al jaren vooruit Maar jij ziet de zon in wat ik vermijd En loopt door de regen alsof hij bevrijdt Ik wil je beschermen tegen de tijd Maar liefde die klemt, maakt uiteindelijk kwijt Ga maar, mijn kind, volg je eigen getij De wind in je rug, ook al breek ik erbij Ik ben maar de stem die je ooit heeft geleid Niet de weg die je kiest in je eigen vrijheid Ik leer nu de taal van het loslaten stil Dat houden ook pijn doet, maar gaan soms meer wil Een vogel blijft geen schaduw van hand Hij tekent zijn route los van het land Ga maar, mijn kind, ik laat je nu vrij Met trillende handen, maar rechtop in mij Ik ben niet verdwenen, ik verander alleen Van jouw veilige haven naar licht om je heen En als je verdwaalt in het donker van tijd Voel dan mijn liefde, die zacht met je glijdt Niet als een ketting die je tegenhoudt Maar als een kompas dat je richting onthoudt © Ravion-Jalix - 2026 ---------------------------------------------- English translation: ---------------------------------------------- Love is sometimes letting someone go, while everything inside you screams to hold on. ---------------------------------------------- You lay in my arms, so fragile and so small Like dew in the morning, still pure, still clear I built a world of glass around you all Where nothing could touch you, where nothing could appear I knew the storms before you ever did The shadows were already whispering in the day I taught you to walk with hands made out of light Yet kept you captive—an unseen weight My love became a wall of stone But walls keep no one whole, alone Go on, my child, follow your own tide The sea calls your name, though I lose you inside I am only the coast where you once began Not the waves that will carry you where you must land The streets tell stories, heavy with fight I’ve heard their secrets years ahead of time But you see the sun in what I avoid And walk through the rain as if it sets you free I want to protect you from time But love that clenches will, in the end, lose what is mine Go on, my child, follow your own tide The wind at your back, even if I break inside I am only the voice that once showed you the way Not the road that you choose in your freedom’s own day I’m learning now the quiet language of letting go That holding on can hurt—yet leaving can want more A bird will not remain the shadow of a hand It draws its route untethered from the land Go on, my child, I set you free at last With trembling hands, yet upright in me still I have not vanished—I am only changed From your safe harbor into light around you And if you lose your way in time’s dark night Then feel my love that softly glides with you Not as a chain that holds you back But as a compass that remembers your direction © Ravion-Jalix - 2026
