JESZCZE TROCHĘ LEPSZA (INTRO — delikatny fortepian, wiolonczela, kobiecy szept): Jeszcze trochę. Jeszcze jeden krok. Jeszcze jeden sukces. Jeszcze jedna rzecz, którą zrobię dobrze. I wtedy... wreszcie będę wystarczająca. Tak mówię sobie od lat. Okłamując samą siebie. --- (ZWROTKA I — kruchy kobiecy wokal): Kiedy coś osiągam, cieszę się przez chwilę. A potem patrzę wyżej. Ktoś zrobił więcej. Ktoś zaszedł dalej. Ktoś wygląda lepiej. Więc chowam własne zwycięstwo do kieszeni i mówię: — To jeszcze nic. Mogłam zrobić więcej. --- (REFREN — melancholijne smyczki): Jeszcze trochę lepsza. Trochę mądrzejsza. Trochę piękniejsza. Trochę silniejsza. Jeszcze bardziej taka, jaką powinnam być. Może wtedy spojrzę w lustro i nie pomyślę: „Za mało.” Tylko powiedz mi... ile jeszcze muszę zmienić, żeby wreszcie wystarczyć? --- (ZWROTKA II — wiolonczela, subtelny chór): Komplement przyjmuję jak pomyłkę. „Świetnie sobie poradziłaś.” — Miałam szczęście. „Jesteś dobra w tym, co robisz.” — Mogłam zrobić to lepiej. „Pięknie wyglądasz.” — Gdybyś tylko wiedział... Zawsze znajdę coś, co odbierze mi prawo do dumy. --- (REFREN — mocniejszy chór): Jeszcze trochę lepsza. Jeszcze jeden cel. Jeszcze jedno: „Dam radę”, kiedy chciałabym powiedzieć: „Nie mam już siły.” Biegnę za wersją siebie, która zawsze jest kilka kroków przede mną. A kiedy ją doganiam... znowu odchodzi dalej. --- (ZWROTKA III — muzyka niemal zanika): Któregoś wieczoru znalazłam stare zdjęcie. Dziewczyna na nim myślała, że jest: Za gruba. Za cicha. Za zwyczajna. Za mało zdolna. Patrzyłam na nią i pomyślałam: Jak mogłaś być dla siebie tak okrutna? A potem zobaczyłam swoje odbicie. I zrozumiałam... że nadal robię dokładnie to samo. --- (CHÓR — nakładające się szepty): Za mało... Jeszcze więcej... Postaraj się... Inni potrafią... Jeszcze... Jeszcze... --- (MOST — narastają smyczki, organy i pełen chór): A jeśli nigdy nie będzie żadnego „wreszcie”? Jeśli po każdym szczycie postawię następny? Nie chcę już odkładać miłości do siebie na dzień, w którym będę ładniejsza, mądrzejsza, silniejsza, odważniejsza... Bardziej kim? Nie chcę całego życia przygotowywać się do chwili, w której wreszcie pozwolę sobie... żyć. --- (OSTATNI REFREN — ciepłe smyczki, chór łagodnieje): Nie muszę być jeszcze trochę lepsza, żeby mieć prawo cieszyć się tym, kim jestem dzisiaj. Mogę chcieć więcej i doceniać to, co już zrobiłam. Mogę przegrać. Mogę odpocząć. Mogę czegoś nie umieć. Może pytanie nigdy nie brzmiało: „Kiedy będę wystarczająca?” Może powinno brzmieć: „Kto powiedział, że teraz nie jestem?” --- (CODA — samotny, ciepły fortepian): Dzisiaj ktoś powiedział: — Możesz być z siebie dumna. Już chciałam odpowiedzieć: „Mogłam zrobić więcej.” Ale zatrzymałam się. Pierwszy raz nie odebrałam sobie tej chwili. Powiedziałam: — Dziękuję. (delikatny kobiecy chór): Wystarczy... Na dzisiaj... Wystarczy... (szept): Jutro znów będę się uczyć. Będę próbować. Będę popełniać błędy. Będę się zmieniać. Ale nie dlatego, że dzisiejsza ja jest za mała. Nie muszę zasłużyć na dzień, w którym będę wystarczająca. Mogę zacząć od dzisiaj... kochać siebie. (ostatnia ciepła nuta fortepianu)
0/500