Zahir Şayan’ın selamı var

[Instrumental Solo] Zâhir Şayan’ın selamı var Radyo çatırdar gece vakti, İki cızırtı arası hayal kırığı, Duvarda eski bir çerçeve, Siyah beyaz – kayıp bir çehre. Kırık, sessiz, ama biliyor bakmasını, Sanki hep orada durmuş, hep eksik. [Instrumental Solo] Zâhir Şayan’ın selamı var Paslı bir gaz lambasında yanar Eskiden kalma bir itiraz, Kuytu köşelerde saklanır duman, Şehir eski, sokaklar köhne, Eller bilmediği bir soğuğa dalar. Bilir misin, hayaletler üşümez ama bekler. [Instrumental Solo] Zâhir Şayan’ın selamı var Topraktan yükselir gramofon sesi Tozlu bir ezgi – öylesine eski, Döner durur, döner durur Zaman gibi ya da bir döngü, Orada kaybolmuş bir Zâhir, selamda saklı. Bir anıya tutunur, yok olur gider. [Instrumental Solo] Zâhir Şayan’ın selamı var Tren düdüğü çalar uzaktan Görünmeyen bir istasyon bekler gibi, Gidenler mi kayıp, kalanlar mı meçhul, Tekinsiz bir gülümseme yayılır havaya, Sanki hep oradaymış gibi ama hiçbir zaman var olmamış. [Instrumental Solo] Zâhir Şayan’ın selamı var Bir gölge kıpırdar eski bir sokakta, Kırık bir aynada beliren çehre – o değil ama ona benzer, Karanlık ve tanıdık, eskimiş bir tebessümle, Bakar sessizce, hatıralara dâhil olup kaybolur. Zâhir’in selamı, Şayan’ın gidişi, Bir çağırış, bir unutuluş – hepsi bir. [Instrumental Outro]