
ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΟΙ ΜΠΟΜΠΕΣ, ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ. Κι η πόλη κάνει πως δε βλέπει, κι οι άρχοντες με γέλια και “θα”. Στις 23 του Ιούλη το σημάδι, στο Κέντρο Υγείας άλλη μια ουρά. Τέσσερα πέντε την εβδομάδα λένε, μα στο δημαρχείο κάνεις μήνυση… σε αυτά; Ρεφρέν: ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΟΙ ΜΠΟΜΠΕΣ, ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ. Κι οι υποσχέσεις γράφονται σε άμμο, με τα λεφτά των Σικυωνίων φυσικά. Ξανά στην παραλία η αγέλη, κι εσύ μου λες “συμπλήρωσε χαρτιά”. Αποζημιώσεις απ’ το ταμείο των δημοτών, μα από ευθύνη ούτε μια γρατζουνιά. Δεν ζητάμε απλώς γάζες και ράμματα, ζητάμε δρόμους δίχως τρόμο και σκυλιά. Είναι τόσο δύσκολο το αυτονόητο, ή τόσο εύκολη για σας η αδυναμία; Ρεφρέν: ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΟΙ ΜΠΟΜΠΕΣ, ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ. Δήμαρχε, οι αγέλες δεν ψηφίζουν, μα κάνουν καλύτερη δουλειά. Ένα πρωινό, γύρω στις οχτώ και κάτι, δεύτερη πτώση, ίδιο σημείο ξανά. Κι εσείς κρυφτήκατε απ’ τα τηλέφωνα, να μη ραγίσει η βιτρίνα του “Monte Kiato”. Κλειστά μαγαζιά, πασσάλους-ομπρέλες, σκουπίδια, αισθητική φτηνή, στραβή. Και τα αδέσποτα, “απαραίτητο συμπλήρωμα”, σε μια αφίσα χωρίς ντροπή. Γέφυρα: Φιλόζωος είμαι, δυο σκυλιά στο σπίτι, μα θέλει σχέδιο, καταφύγιο, φροντίδα αληθινή. Στο “Monte Kiato” πουλάτε καρτ-ποστάλ, κι η ευθύνη παίρνει πόδι πριν πέσει η βραδιά. Τώρα οργανωνόμαστε μονάχοι, ούτε άλλο “θα”, ούτε άλλη σιωπή. Θέλουμε πόλη που να περπατάμε ελεύθερα, όποτε, όπου και όπως θέλει η ψυχή. Τελικό ρεφρέν: ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΟΙ ΜΠΟΜΠΕΣ, ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ. Ή αλλάζει ο τρόπος που κυβερνάτε, ή παίρνουμε τον Δήμο πίσω εμείς ξανά. Κλείσιμο: Φυλαχτείτε ή μην κυκλοφορείτε, λέτε; Εμείς θα βγούμε, κι η πόλη θα μιλά. ΩΣ ΕΔΩ, ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ, γιατί ο φόβος δεν χωρά στην γειτονιά.

