Пакуль піяніст грае, каб забыць пра свае пакуты, зайздросны слухач зайздросціць пакутам іншых, што служыць натхненнем для гэтай мелодыі: Маё сэрца зроблена з каменя, мае вочы зроблены з каменя, мае рукі зроблены з каменя, мая душа зроблена з каменя. Піяніст не зайздросціць мелодыі, якую ён грае, натхнёнай яго ўласнымі пакутамі, у той час як зайздросны слухач у цішыні сваёй зайздрасці змоўваецца. Віхура думак урываецца ў душу піяніста. Раптам ён перастае граць; ён узбіраецца на табурэтку і чытае гэты прыгожы верш: Горкія ўспаміны, фальшывае каханне, я адмаўляюся прымаць гэты фруктовы кактэйль, гэтае дробнае каханне. Я не магу адчуваць задавальненне ад няўдач іншых. Я толькі ахвяра ўласнай меланхоліі. [Прыпеў] Маё сэрца зроблена з каменя, мае вочы зроблены з каменя, мае рукі зроблены з каменя, мая душа зроблена з каменя. Віхура думак урываецца ў душу піяніста. Раптам ён перастае іграць; ён узбіраецца на табурэтку і чытае гэты прыгожы верш: [Прадпрыпеў] Горкія ўспаміны, фальшывае каханне, я адмаўляюся прыняць гэты фруктовы кактэйль, гэтае дробнае каханне. Я не магу адчуваць задавальненне ад няўдач іншых. Я толькі ахвяра ўласнай меланхоліі. [Прадпрыпеў] Маё сэрца зроблена з каменя, мае вочы зроблены з каменя, мае рукі зроблены з каменя, мая душа зроблена з каменя... каменя. [Прадпрыпеў] Горкія ўспаміны, фальшывае каханне, я адмаўляюся прыняць гэты фруктовы кактэйль, гэтае дробнае каханне. Я не магу адчуваць задавальненне ад няўдач іншых. Я толькі ахвяра ўласнай меланхоліі. [Прадпрыпеў] Маё сэрца зроблена з каменя, мае вочы зроблены з каменя, мае рукі зроблены з каменя, мая душа зроблена з каменя. [Прадпрыпеў] Горкія ўспаміны, фальшывае каханне, я адмаўляюся прыняць гэты фруктовы кактэйль, гэтае дробнае каханне. Я не магу адчуваць радасці ад чужых няўдач. Я проста ахвяра ўласнай меланхоліі. [Прыпеў] Маё сэрца зроблена з каменя, мае вочы зроблены з каменя, мае рукі зроблены з каменя, мая душа зроблена з каменя.
