(Intro) (Vers 1) Ze liep door plassen zonder vragen, haar jas vol modder, haar blik zo vrij Ze hoorde kleuren in de regen, ze dacht niet na..., ze was erbij! Geen tijd die haar dirigeerde, onwetend van een drukke bestaan Lekker nat, door regenstralen, vergeten dat er tijd bestaat Ze hoefde de hemel niet te dragen, ze was de hemel, van maskers ontdaan En wie haar zag, vergat te zuchten, omdat ze was wat ieder kind nog meent ♫ (Vers 2) Ze bouwde kastelen met haar handen, van zand, van wind, van fantasie Ze sprak met bloemen, beet in luchten, noemde schaduwen haar vriend Ze wees omhoog, 'Kijk, daar verandert de lucht, hij schildert net als wij!' Ze zag een koe, toen werd het water, een auto, een gezicht en toen een trein Ze lachte zacht: 'Hij blijft maar maken, die schilder hoog, die speelt met licht' En wie haar zag, vergat te zuchten, omdat ze was wat ieder kind nog meent ♫ (Brug) Ik zie haar soms in eigen ogen, tussen lijnen, achter glas En soms, een lach, een geur, een toon Dan weet ik even wie ze was Wie ik was Ze kijkt nog door mijn jaren heen, haar blik nog altijd onversaagd En als ik durf, dan hoor ik weer het kind dat in mij ademhaalt ♫ (Refrein) We waren ooit wezenlijke wezens, tot we leerden groot te zijn En wie haar zag, vergat te zuchten, omdat ze was wat ieder kind nog meent ♫ (Eind) ----/ Lyrics & composition © Bedhippie, 2025. All rights reserved.
