Pod górą, gdzie wiatr stare pieśni zna, spał smok, co miał oczy jak bursztyn i żar. Nie liczył złota, nie strzegł swoich lat, lecz snów, które w ciszy układał mu świat. Gdy noc na doliny kładła czarny płaszcz, on skrzydłem osłaniał zagubiony strach. Nie ogniem, a ciszą bronił swoich bram, bo wiedział, że siła nie zawsze to kłam. Ach, śpij, stary smoku, niech śni ci się czas, gdy ludzie i ogień nie dzieliły nas. Niech pieśń cię ukołysze jak pradawny znak, że serce w łuskach też potrafi drżeć tak. Pewnego poranka przyszedł młody chłop, z mieczem zahartowanym w boju. Lecz gdy spojrzał w oczy, co znały już ból, opuścił swą broń i usiadł u stóp gór. Smok westchnął jak burza, co przeszła już gdzieś, i rzekł: „Nie każdy potwór chce potworem być”. Od tamtej pory, gdy zapada zmrok, nad wioską krąży cień — lecz strzeże ich smok. Ach, śpij, stary smoku, niech śni ci się czas, gdy ludzie i ogień nie dzieliły nas. Niech pieśń cię ukołysze jak pradawny znak, że serce w łuskach też potrafi drżeć tak. I tylko ballada niesie w noc ten głos, że strach bywa lustrem, a nie zawsze zło. Bo czasem największy, najgroźniejszy byt to strażnik nadziei i zapomniany mit.
0/500