(Verse 1) Κοιτάζω το ταβάνι, χαράζω γραμμές στο σκοτάδι ψάχνω μια σπίθα, ένα φως μες στο πηγάδι. Μα η σιωπή είναι βάρος που με τραβάει στον βυθό, σε μια θάλασσα από θόρυβο παλεύω να σωθώ. (Pre-Chorus) Άπλωσα χέρι, μα έπιασα μόνο αέρα, φώναξα τ’ όνομά σου, μα ήσουν πέρα από πέρα. Ένα φάντασμα νιώθω, μια άδεια ψυχή, που ψάχνει μια αιτία για τη συντριβή. (Chorus) Και τώρα μένω με το τίποτα, με το μηδέν, σε τοίχους που ραγίζουν και δεν με είδαν ποτέ. Σου έδωσα τα πάντα, σου έδωσα το "εγώ", μα κοιτάζω τον καθρέφτη και δεν είμαι εδώ. Τίποτα πια... τίποτα πια. (Verse 2) Λένε ο χρόνος γιατρεύει, πως τα πλένει όλα καθαρά, μα εγώ είμαι παγιδευμένος σε μια οθόνη θολή. Τα χρώματα σβήνουν, γίνονται στάχτη και γκρι, κι οι λέξεις που ήθελα χάθηκαν στη σιωπή. (Bridge) Ελευθερία είναι αυτό ή ένα κλουβί από χαρτί; Σκίζω τα κεφάλαια, καίω τη ζωή τη μισή. Καλύτερα ο πόνος, να νιώσω κάτι ξανά, παρά αυτό το κενό που με καταπίνει βαθιά. (Chorus) Και τώρα μένω με το τίποτα, με το μηδέν, σε τοίχους που ραγίζουν και δεν με είδαν ποτέ. Σου έδωσα τα πάντα, σου έδωσα το "εγώ", μα κοιτάζω τον καθρέφτη και δεν είμαι εδώ. (Outro) Τίποτα πια... Μόνο ο ήχος του ανέμου. Εκεί που ήσουν εσύ, ξένος κι εχθρός μου. Τίποτα πια.
