(INTRO — kroki w ciemnym korytarzu): Domy pełne ścian i cieni. Drzwi zatrzaśnięte na ciszę… A jednak ktoś idzie — z sercem większym niż noc. (ZWROTKA I — za grubymi ścianami): Za zamkniętymi drzwiami kryją się nieopowiedziane łzy. Ludzie patrzą tylko w ściany — jakby świat kończył się na suficie. Zapominają o gwiazdach, które czekają aż ktoś spojrzy. Zapominają o dłoniach, które mogą dotknąć życia. (REFREN — zaproszenie): Pokój w każdym domu — niech rozbłyśnie światłem! Pokój w każdym sercu, które boi się żyć! Dzieciątko przychodzi, by wyważyć strach! I pokazać, że Miłość jest większa! (Chór): Emmanuel! Bóg przychodzi — do środka. (ZWROTKA II — Bóg nie czeka na zaproszenie): Wchodzi tam, gdzie ludzie milczą, gdzie zimny jest nawet uśmiech. Przynosi ogień, który nie parzy — tylko topi samotność. Bo jeśli dom jest pełen rzeczy, a pusty jak długa zima… to jedna mała obecność może znów zrodzić ŻYCIE. (MOST — głos światła za drzwiami): „Otwórz… nie po to, bym wyszedł, ale byś Ty mogła wyjść razem ze Mną.” — mówi Bóg, który puka cicho, ale z mocą zmieniającą świat. (REFREN — zaproszenie): Pokój w każdym domu — niech rozbłyśnie światłem! Pokój w każdym sercu, które boi się żyć! Dzieciątko przychodzi, by wyważyć strach! I pokazać, że Miłość jest większa! (Chór): Emmanuel! Bóg przychodzi — do środka. (ZWROTKA III — cud przekroczenia progu): Ci, którzy odważyli się otworzyć, zobaczyli — noc nie była prawdą. Za drzwiami czekał drugi człowiek, taki sam, głodny dotyku i ciepła. I wtedy dom przestał być klatką, a stał się Betlejem… gdzie rodzi się Pokój. I gdzie nikt nie jest sam. (REFREN FINAŁOWY — triumf nowego świata): Pokój w każdym domu! — Niech Miłość wróci! Pokój w każdym sercu — niech otworzy drzwi! Dzieciątko przechodzi przez mury i strach, by świat stał się rodziną! (Chór): Gloria! Gloria! Emmanuel! Emmanuel! Bo Bóg zamieszkał w nas — już na zawsze! W naszych sercach! (CODA — ostatnie pukanie): Czy słyszysz? Jego pukanie? To On czeka…na Twoje „tak”.
