ภิกขุสูตรถึงฝั่งอมตะ [Intro] เมื่อวันคืนผ่านไป ผมหงอก ฟันร่วง ใจเห็นความเปลี่ยน สิ่งทั้งหลายไม่เคยหยุดหมุนเวียน เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วเลือนจากไป [Verse 1] พระผู้รู้ตรัสไว้ในความเงียบ ให้มองลึกเกินรูปและเรื่องราว ชราไม่ใช่เพียงร่างกายที่ยาวนาน แต่มันคือกฎของโลกทุกคราว เพราะมีชาติ…จึงมีชรา เพราะมีภพ…จึงมีการเดินทาง เพราะยังยึด…จึงยังไม่วาง และยังสร้างเส้นทางแห่งวนเวียน [Pre-Chorus] ผัสสะก่อเวทนา เวทนาก่อความอยาก ตัณหาก่อการยึดไว้ แล้วใจก็กลับหลงทาง [Chorus] เมื่อรู้เหตุแห่งทุกข์ จึงเห็นทางแห่งการดับ คลายมือจากสิ่งที่จับ ปล่อยใจกลับคืนสู่ความจริง ก้าวด้วยความเห็นชอบ คิด พูด ทำ อย่างสงบนิ่ง ดำเนินมรรคทั้งแปดทุกสิ่ง จนพบความจริง…ที่ไม่เกิดไม่ดับ [Verse 2] อวิชชาซ่อนอยู่ในเงาใจ สังขารก่อคลื่นแห่งวันเวลา วิญญาณ นามรูป และสายตา หล่อโลกขึ้นมาด้วยความเคยชิน แต่เมื่อสติตื่นขึ้นกลางลมหายใจ เห็นเหตุและผลตามความเป็นจริง สิ่งที่เคยผูกพันทุกสิ่ง ค่อยคลายออกโดยไม่ต้องหนี [Bridge] ไม่ใช่หนีโลก ไม่ใช่ปฏิเสธชีวิต แต่คือการอยู่กับความจริง โดยไม่ถูกครอบงำ ความแก่ไม่ใช่ศัตรู ความตายไม่ใช่ความมืด ทุกการดับคือบทเรียน ให้ใจได้ตื่น…จากการยึดถือ [Final Chorus] เมื่อรู้ชรา…ก็ไม่หวาดหวั่น เมื่อรู้มรณะ…ก็ไม่หลงทาง เมื่อเห็นเหตุ…จึงวางทุกอย่าง แล้วใจเบาสว่างอย่างอิสระ เดินบนทางแห่งสติ ด้วยปัญญาเป็นแสงนำ จนถึงประตูแห่งธรรม และแตะความสงบ…ที่เรียกว่าอมตะ [Outro] ไม่ใช่เพราะโลกหยุดหมุน แต่เพราะใจ…หยุดยึดถือ จึงข้ามพ้นคืนวันอันยืดยาว ถึงฝั่งอมตะ…ภายในตน
