poem by PARUYR SEVAK (d.b 24. 01. 1924 ) ************************** ⚡THE MADMAN (PARUYR SEVAK) ⚡ԽԵՆԹԸ (Պարուր Սևակ) ⚡KHENTY by ARMATHORES Copyright © 2025 All Rights Reserved!!! Only for instrumental!! +++++++++++++++++++++ Ես նայում եմ իմ ձեռքերին, Ա՛յնպես նայում, Որ դիտողը ինձ կարող է խենթ համարել: Նայո՜ւմ-նայո՜ւմ, Շուռ ու մուռ եմ տալիս այնպե՛ս, Քարկըտիկ եմ կարծես խաղում առանց քարի: Ու նրանց հետ խոսում եմ ես (Նաև խոսո՜ւմ) Եվ համարրյա նույն լրջությամբ, Ինչպես Համլետ արքայազնը՝ լերկ գանգի հետ, Որովհետև... այս ձեռքե՜րը, Միայն սրա՛նք,Սրա՜նք պիտի լոկ վկայեն, Թե եղե՞լ ես դու իմ կյանքում, Ունեցե՞լ եմ երբևէ քեզ, Զգացե՞լ եմ քեզ՝ համի պես, Ապրե՞լ եմ քեզ՝ ցավի նման: Այս ձեռքե՛րը, Միայն սրա՛նք, Սրա՜նք պիտի լոկ վկայեն, Որովհետև... Ինձ եղածը մտապատրանք է լոկ թվում, Կարդացած վե՛պ, Ուրիշ մեկի պատմած երա՜զ: Ու չեմ հիշում մինչև անգամ քո դեմքը ես. Տանջում եմ ինձ, Չեմ ներում ինձ, Ատում եմ ինձ, Բայց... չե՜մ հիշում դեմքըդ անգամ: Միայն սիրված ու համբուրված աչքերը քո, Ասես քեզնից ընդմիշտ պոկված, Ուր նայում եմ՝ ինձ են նայում, Ուր նայում եմ՝ գտնում են ինձ, Այն Բախտի պես, Որ դիցապաշտ հին հույներին Հետևում էր ամբողջ կյանքում... Անգամ դեմքդ չեմ հիշում ես... Ու թե հիշեն՝ Միայ՛ն սրանք, Լոկ ձեռքե՜րըս պիտի հիշեն Ու վկայեն, որ դու կայի՛ր, Որ դու եղա՛ր: Իրո՜ք եղար: Միայն սրա՛նք պիտի հիշեն Քո ձևե՛րը, Մա՛շկը,Հո՛տը, Սարսո՛ւռը,- Քեզ՝ ամբողջովի՜ն... Ու չնայե՞մ իմ ձեռքերին Ու չնայե՞մ այնպե՛ս, այնքա՛ն, Որ դիտողը ինձ կարծի... խենթ: Ու թե կարծի՝ կսխալվի... ***************** ⚡US “The Madman” I look at my hands, I look at them In such a way That a passerby might consider me mad. I look and look, I turn them over and over like this, As if I were playing knucklebones without stones. And I speak with them (I really speak), With the same everyday seriousness With which Prince Hamlet spoke to the bare skull, Because… these hands, Only these, Only these must bear witness To whether you were ever in my life, Whether I ever had you, Whether I felt you like a taste, Whether I lived you like pain. These hands, Only these, Only these must bear witness, Because… What happened to me seems like nothing more than imagination, A novel I once read, A dream told by someone else. And I do not even remember your face. I torment myself, I do not forgive myself, I hate myself, But… I do not remember your face at all. Only your eyes that were loved and kissed, As if torn away from you forever, Wherever I look — they look at me, Wherever I look — they find me, Like Fate, Which followed the ancient pagan Greeks Throughout their entire lives. I do not remember your face at all… And if anyone remembers — Only these, Only my hands will remember And testify that you existed, That you were, That you truly were. Only these will remember Your shapes, Your skin, your scent, The shiver — You, completely. And how could I not look at my hands, And not look at them so much, so intensely, That a passerby might think me… mad? And if they think so — Will they be wrong? ******************* ⚡FR « Le Fou » Je regarde mes mains, Je les regarde D’une manière telle Qu’un passant pourrait me prendre pour un fou. Je regarde encore et encore, Je les retourne sans cesse, Comme si je jouais aux osselets sans pierre. Et je leur parle (Oui, je leur parle), Avec le même sérieux quotidien Avec lequel le prince Hamlet parlait à un crâne nu, Parce que… ces mains, Elles seules, Elles seules doivent témoigner De ta présence dans ma vie, De t’avoir possédée un jour, De t’avoir sentie comme un goût, De t’avoir vécue comme une douleur. Ces mains, Elles seules, Elles seules doivent témoigner, Parce que… Ce que j’ai vécu me semble n’être qu’une illusion, Un roman lu autrefois, Un rêve raconté par quelqu’un d’autre. Et je ne me souviens même pas de ton visage. Je me tourmente, Je ne me pardonne pas, Je me hais, Mais… je ne me souviens même pas de ton visage. Seuls tes yeux aimés et embrassés, Comme arrachés à toi pour toujours, Où que je regarde — ils me regardent, Où que je regarde — ils me trouvent, Comme le Destin Qui suivait les anciens Grecs païens Toute leur vie. Je ne me souviens même pas de ton visage… Et s’il reste un souvenir — Ce seront seulement eux, Mes mains seules, Qui se souviendront Et témoigneront que tu existais, Que tu fus, Que tu fus réellement. Elles seules se souviendront De tes formes, De ta peau, de ton odeur, Du frisson — De toi, tout entière. Comment ne pas regarder mes mains, Comment ne pas les regarder ainsi, si longtemps, Qu’un passant me croie… fou ? Et s’il le croit — Se trompera-t-il ? ********************* ⚡RU «Безумец» Я смотрю на свои руки, Смотрю так, Что наблюдатель может счесть меня безумным. Смотрю и смотрю, Вертлю их так, Будто играю в камешки без камня. И я с ними разговариваю (Да, разговариваю), С той же повседневной серьёзностью, С какой принц Гамлет говорил с голым черепом, Потому что… эти руки, Только они, Только они должны засвидетельствовать, Была ли ты в моей жизни, Была ли у меня ты, Чувствовал ли я тебя как вкус, Прожил ли я тебя как боль. Эти руки, Только они, Только они должны засвидетельствовать, Потому что… То, что со мной было, кажется лишь воображением, Прочитанным романом, Чужим рассказанным сном. И я не помню даже твоего лица. Я мучаю себя, Я не прощаю себя, Я ненавижу себя, Но… не помню даже твоего лица. Только твои любимые и целованные глаза, Словно навсегда оторванные от тебя, Куда ни гляну — они смотрят на меня, Куда ни гляну — находят меня, Как Судьба, Что сопровождала древних языческих греков Всю их жизнь. Даже лица твоего я не помню… И если кто-то вспомнит — Только они, Только мои руки вспомнят И засвидетельствуют, что ты была, Что ты существовала, Что ты была на самом деле. Только они вспомнят Твои формы, Кожу, запах, Дрожь — Тебя целиком. И как мне не смотреть на свои руки, Как не смотреть на них так долго, Чтобы наблюдатель счёл меня… безумным? И если он так подумает — Ошибётся ли он? ******************** ⚡P 「狂人」 私は自分の手を見つめる。 あまりにもそうして見るので、 通りすがりの人は私を狂っていると思うかもしれない。 見て、見続け、 何度もひっくり返し、 まるで石のない遊びをしているかのようだ。 そして私はそれらに話しかける （本当に話しかける）、 ハムレット王子が裸の頭蓋骨に語りかけたのと 同じ日常的な真剣さで。 なぜなら……これらの手、 ただこれだけが、 ただこれだけが証言できるからだ。 君が私の人生に存在したのか、 私が君を持っていたのか、 味のように君を感じたのか、 痛みのように君を生きたのかを。 これらの手、 ただこれだけが、 ただこれだけが証言する。 なぜなら…… 私に起きたことは、 ただの想像、 読んだ小説、 他人が語った夢のように思えるからだ。 私は君の顔さえ覚えていない。 自分を責め、 自分を許さず、 自分を憎む。 それでも……君の顔を思い出せない。 ただ、愛され、口づけられた君の瞳だけが、 永遠に君から引き裂かれたかのように、 どこを見ても私を見つめ、 どこを見ても私を見つける。 それは運命のように、 古代の異教のギリシャ人たちに 生涯寄り添っていたものだ。 私は君の顔さえ覚えていない…… もし誰かが覚えているとしたら—— それはこれだけ、 私の手だけが覚え、 君が存在したこと、 君がいたこと、 君が本当に存在していたことを証言する。 ただこれだけが覚えている。 君の形、 肌、香り、 震え—— 君のすべてを。 どうして自分の手を見ずにいられよう。 どうしてこんなにも見続けずにいられよう。 通りすがりの人が私を……狂人だと思うほどに。 そしてもしそう思ったとして—— それは間違いなのだろうか。
