poem by HAMO SAHYAN (d.b. 14. IV. 1914) ************** ✨RAIN (H. Sahyan) ✨ԱՆՁՐԵՎ (Հ.Սահյան) ✨ANDZREV by ARMATHORES Copyright © 2026 All Rights Reserved!! Only for instrumental!! ********************** [Instrumental Build] Ամպը կախվել է ամպից, Ամպամած օր է. Վերը երկինք է մթին, Ներքևը՝ ձոր է: Ինչ-որ տագնապ է ձորում, Ինչ-որ սարսուռ է... Ուշաթափվել է առուն, Եվ ուռին լուռ է: Հավքը թևերն ամփոփել, Կարծես մրսում է, Ու՞մ և ինչու՞, չգիտե, Բայց սպասում է: Քամին քարայրն է մտել, Փշաքաղվել է, - Քարայրի հոնքը ծռվել, Աչքը շաղվել է: Շանթը զարկել է ամպին... Ա՜խ, վիրավոր է, Արյունաքամ կլինի Ամպը ուր-որ է: Ի՞նչ կատարվեց... Երկնքում Քանդուքարափ է: Ամպերը փուլ են գալիս, Տեղատարափ է: Կապույտ մրրիկ է պայթել, Կապույտ մշուշ է... Ուռին ուզում է փախչել, Բայց արդեն ուշ է: Ուռին ճչում է կարծես. -Հասե՜ք. աղետ է:- Առուն ուշքի է եկել Եվ արդեն գետ է: Որոտում է ձորն ի վար, Հոսում է ինքը, Ինքը-Նորին Մեծություն, Փլված երկինքը: Ծառս է լինում և խառնում Ամպն ու ալիքը Եվ ծովերին է տանում Այս արհավիրքը: Հոգնած ամպի մի պատառ Քարափի հոնքին՝ Ծիածանի թևի տակ Ավանդեց հոգին: Հավքը բախվեց ուռենուն... Ոստերից նրա, Մոլորակներ թափվեցին Քարերի վրա: Ելավ քամին քարայրից, Է՜խ, դու գիժ քուռակ, Թավալ տվեց խոտերում Ու մտավ պուրակ. Ինչե՜ր արավ պուրակում, Պարզ է ինչ կանի,- Թրջված ու թավ մի պուրակ, Մի քուռակ քամի... Քացով տվեց ծառերին Եվ շյուղահարեց, Հրճվեց, թրջվեց, փռշտաց Ու նորից պարեց: Հանկարծ խրտնեց՝ պուրակում Մոլորված ամպից, Քառատրոփ սլացավ, Ընկավ քարափից... Վերը երկինք է վճիտ, Ներքևը ձոր է, Ամեն ինչ թարմ է այնպես, Ամեն ինչ նոր է: ***************** ✨EN RAIN A cloud hangs from a cloud, It is a cloudy day. Above — the dark sky, Below — a gorge. Some тревога in the gorge, Some trembling… The brook has fainted, And the willow is silent. The bird has folded its wings, As if it were cold. It knows not whom nor why, Yet it waits. The wind has entered the cave, It shuddered — The cave’s brow bent, Its eye grew dim. Lightning struck the cloud… Ah, it is wounded — The cloud will soon Bleed itself dry. What has happened… In the sky Everything collapses. The clouds fall apart — A torrential rain. A blue whirlwind bursts, A blue mist… The willow wishes to flee, But it is already late. The willow seems to cry: “Help! Disaster!” The brook comes to its senses And now it is a river. It thunders down the gorge, It flows — Itself, His Majesty, The fallen sky. It rises and mixes Cloud and wave, And carries this calamity Toward the seas. A tired shred of cloud On the brow of the cliff, Under the wing of the rainbow Gave up its soul. The bird struck the willow… From its branches Planets scattered Upon the stones. The wind came out of the cave — Ah, you mad colt, It rolled in the grass And rushed to the grove. What it did in the grove Is clear enough: A soaked thick grove, A colt-like wind… It kicked the trees, Lashed the branches, Rejoiced, got drenched, sneezed And danced again. Suddenly it startled At a wandering cloud in the grove, Galloped away And fell from the cliff… Above — the sky is clear, Below — the gorge. Everything is so fresh, Everything is new. ******************** ✨FR PLUIE Un nuage est suspendu à un nuage, C’est un jour couvert. Au-dessus, le ciel est sombre, En bas — un ravin. Une inquiétude dans le ravin, Un frisson étrange… Le ruisseau s’est évanoui, Et le saule se tait. L’oiseau a replié ses ailes, Comme s’il avait froid. Pour qui et pourquoi — il ne sait pas, Mais il attend. Le vent est entré dans la grotte, Il a frissonné — Le sourcil de la grotte s’est courbé, Son œil s’est troublé. La foudre a frappé le nuage… Ah ! il est blessé, Le nuage va bientôt Se vider de son sang. Que s’est-il passé… Dans le ciel Tout est bouleversé. Les nuages s’effondrent, C’est une pluie torrentielle. Un tourbillon bleu a éclaté, Une brume bleue… Le saule veut s’enfuir, Mais il est déjà trop tard. Le saule semble crier : — Au secours ! C’est un désastre ! — Le ruisseau revient à lui Et déjà devient rivière. Il gronde vers le bas du ravin, Il s’écoule lui-même, Lui-même — Sa Majesté, Le ciel effondré. Il se redresse et mêle Le nuage et la vague, Et porte ce fléau Vers les mers. Un lambeau fatigué de nuage, Sur le front du rocher, Sous l’aile de l’arc-en-ciel A rendu son âme. L’oiseau a heurté le saule… De ses branches Des planètes ont chuté Sur les pierres. Le vent sortit de la grotte — Ah, fou petit poulain, Il se roula dans l’herbe Et entra dans le bosquet. Ce qu’il fit dans le bosquet Est facile à deviner : Un bosquet trempé et dense, Un vent-poulain… Il donna des coups aux arbres Et fouetta les branches, Se réjouit, se mouilla, éternua Et se remit à danser. Soudain il s’effraya D’un nuage égaré dans le bosquet, Il s’élança au galop Et tomba de la falaise… Au-dessus, le ciel est clair, En bas — le ravin. Tout est si frais, Tout est nouveau. ******************** ✨PL DESZCZ Chmura zawisła na chmurze, Dzień jest pochmurny. W górze — ciemne niebo, Na dole — wąwóz. Jakiś niepokój w wąwozie, Jakieś drżenie… Strumień zemdlał, A wierzba milczy. Ptak złożył skrzydła, Jakby marzł. Nie wie komu i dlaczego, Lecz czeka. Wiatr wszedł do jaskini, Zadrżał — Brew jaskini się wygięła, Jej oko zmętniało. Piorun uderzył w chmurę… Ach, jest zraniona, Chmura wkrótce Wykrwawi się do końca. Co się stało… Na niebie Wszystko się rozpada. Chmury runęły — Ulewny deszcz. Niebieski wir eksplodował, Niebieska mgła… Wierzba chce uciec, Ale już za późno. Wierzba jakby krzyczy: — Pomocy! Katastrofa! — Strumień odzyskał przytomność I już jest rzeką. Grzmiąc w dół wąwozu, Płynie — On sam, Jego Wysokość, Zawalony nieboskłon. Wznosi się i miesza Chmurę z falą I niesie to nieszczęście Ku morzom. Zmęczony skrawek chmury Na krawędzi urwiska Pod skrzydłem tęczy Oddał ducha. Ptak uderzył w wierzbę… Z jej gałęzi Planety spadły Na kamienie. Wiatr wyszedł z jaskini — Ach ty szalony źrebaku, Poturlał się w trawie I wbiegł do gaju. Co robił w gaju — Łatwo zgadnąć: Mokry, gęsty gaj, Źrebięcy wiatr… Kopał drzewa I smagał gałęzie, Cieszył się, zmókł, kichnął I znów zatańczył. Nagle się spłoszył Od zabłąkanej chmury w gaju, Cwałem pognał I spadł z urwiska… W górze niebo jest czyste, Na dole wąwóz. Wszystko jest tak świeże, Wszystko jest nowe. ******************* ✨JP 雨 雲が雲にかかっている、 曇りの日だ。 上には暗い空、 下には峡谷。 峡谷にはどこか不安があり、 かすかな震えがある…… 小川は気を失い、 柳は黙っている。 鳥は翼をたたみ、 まるで寒がっているようだ。 誰のために、なぜなのか 分からないまま、待っている。 風は洞窟へ入り、 身震いした—— 洞窟の「眉」は曲がり、 その「目」はかすんだ。 稲妻が雲を打った…… ああ、雲は傷ついた、 その雲はまもなく 血を流し尽くすだろう。 何が起こったのか……空では すべてが崩れている。 雲が落ち、 土砂降りの雨。 青い旋風が爆発し、 青い霧が広がる…… 柳は逃げようとするが、 もう遅い。 柳は叫んでいるかのようだ： 「助けて！ 災いだ！」 小川は正気を取り戻し、 すでに川になった。 峡谷を轟かせながら 流れてゆく—— それはまるで陛下、 崩れ落ちた空そのもの。 それは立ち上がり、 雲と波を混ぜ合わせ、 この災厄を 海へ運んでゆく。 疲れた雲の一片が 断崖の縁で、 虹の翼の下 静かに命を終えた。 鳥は柳にぶつかり…… その枝から 惑星のような滴が 石の上に落ちた。 風は洞窟から出てきた—— ああ、狂った子馬よ、 草の上で転げ回り 林へ駆けこんだ。 林で何をしたかは 想像できる： 濡れた濃い林、 子馬のような風…… 木々を蹴り、 枝を打ち、 喜び、濡れ、くしゃみをして また踊りだした。 突然おびえた—— 林に迷いこんだ雲に。 四肢で駆け出し、 崖から落ちた…… 上には澄んだ空、 下には峡谷。 すべてが新鮮で、 すべてが新しい。 **
