Intro Zamknij oczy, posłuchaj – nie trzeba słów, Czasem cisza powie więcej niż tłum. Verse 1 Zgubiłem cię między herbatą a świtem, Między „dobrze” a tym, co ukryte. Na stole dwa kubki, lecz każdy sam, Choć nadal siedzimy naprzeciw jak dawniej. Pre-Chorus I nie wiem już, czy ty to wciąż ty, Czy tylko cień, co zna moje sny. Uśmiechasz się, jakby nic się nie stało, A przecież zgasło – i dobrze to wiemy. Chorus Co siedzi w nas, co pęka w środku nocy? Gdzie ten głos, co kiedyś koił moją złość? Czemu drżysz, gdy pytam: „czy to jeszcze my?” Czemu milczysz, choć w oczach masz łzy? Verse 2 Zasłony wciąż te same, kurz w kącie trwa, Radio gra ciszej, bo nikt nie słucha. Twój szalik na wieszaku – wciąż pachnie dniem, Gdy jeszcze się śmiałaś – i wszystko miało sens. Bridge Nie pytam już, czy wrócisz tu znów, Bo wiem – oboje zgubiliśmy klucz. Ale może gdy spadnie pierwszy śnieg, Przypomnisz sobie, co naprawdę ważne jest! Co siedzi w nas – to nie gniew, nie żal, To miłość, co zgasła, choć bardzo chciała żyć. Nie krzyczmy już, nie walczmy bez sił – Powiedzmy prawdę, zanim zgasną nasze dni... Outro Zgubiłem cię… …ale siebie też. Może to wszystko… jest właśnie o tym. Wiesz?
