[INTRO — SPOKEN] Proszę państwa, mała aktualizacja. Wszystko działa. Poza tym, co nie działa. A teraz uśmiech. Zaczynamy. [VERSE 1] Dzień już wyje, ja udaję, że śpię, mam tyle planów, że nie mieszczą się w dzień. Kawa na stole, telefon znów drze się, świat chce odpowiedzi, a ja szukam skarpetek. W windzie sąsiad pyta: „Co tam, jak leci?” Mówię: „Fantastycznie”, choć nie wyniosłem śmieci. On też jest szczęśliwy, tak myślę przynajmniej, oboje kłamiemy, bo tak jest wygodniej. W pracy narada, na ścianie jest plan, dziesięciu ekspertów i jeden bałagan. Każdy ma patent, jak naprawić ten świat, lecz kiedy coś jebnie, bierze nogi za pas. W rubryce „sukces” wpisujemy kariera. w rubryce „porażka” zmieniamy kryteria. Ktoś pyta o sens, dostaje tabelkę, bo łatwiej coś mierzyć, niż spojrzeć na siebie. [PRE-CHORUS] Więc popraw kołnierz, przyklejaj uśmiechy. niech nikt nie zauważy, że to tylko bajery.. Orkiestra gotowa, kurtyna w górę, kto nie zna melodii, niech nuci z tłumem. [CHORUS] Wszystko gra! To dlaczego fałszuje? Ktoś tu rozdaje role, ktoś zasady drukuje. Wszystko gra! Więc nie psuj nam zabawy, każdy zna scenariusz, nikt nie zna sprawy. Wszystko gra! Niech się kręci karuzela, kto wypada z rytmu, ten zabawę przerywa. Wszystko gra! Tak przynajmniej brzmi komunikat, kurtyna opada — i zaczyna się od nowa. [VERSE 2] W sieci profesor od każdej dziedziny, wczoraj znał życie, dziś zna witaminy. Jutro wyjaśni, jak rządzić planetami. dziś nie wie, dlaczego mu prąd wyłączyli. Wrzuca sentencję o szczerości ludzi, potem trzy godziny sprawdza, kto ją polubił. W komentarzach walczy o wolność słowa, blokuje każdego, czyja wypowiedź jest chujowa. Rodzinne zdjęcie — uśmiechy jak z reklamy, pięć minut wcześniej trwała wojna o kanapki. Na stole ciasto, pod stołem niezły syf, wszyscy się kochają, gdy patrzy obiektyw. Sam też tak robię, nie będę udawał, mam własny teatrzyk i kilka przebrań. Gdy pytasz, co słychać, odpowiadam: „W porządku”, choć czasem mam ochotę wysiąść na przystanku. Bo każdy coś sprzedaje, choć nie ma towaru, każdy chce być sobą według cudzego wzoru. Wszyscy chcą prawdy, lecz bez niewygody, najlepiej z gwarancją i zwrotem do środy. [CHORUS] Wszystko gra! To dlaczego fałszuje? Ktoś tu rozdaje role, ktoś zasady drukuje. Wszystko gra! Więc nie psuj nam zabawy, każdy zna scenariusz, nikt nie zna sprawy. Wszystko gra! Niech się kręci karuzela, kto wypada z rytmu, ten zabawę przerywa. Wszystko gra! Tak przynajmniej brzmi komunikat, kurtyna opada — i zaczyna się od nowa. [BRIDGE — HALF-TIME] A gdyby tak na chwilę przerwać przedstawienie? Bez wielkich deklaracji, bez kolejnych przemówień. Zdjąć ten uśmiech i nie przejmować się tym wszystkim, przyznać, że nie mamy pojęcia co u naszych bliskich. Nie muszę być mistrzem, nie muszę być pierwszy, nie każdy dzień musi wyznaczać nowe sukcesy. Niech sobie świat gada, niech wystawia oceny, mam dość bycia sobą na cudze „zamówiony!" [BREAKDOWN — SPOKEN] Uwaga, komunikat! Wykryto drobną niezgodność. Wszyscy są zadowoleni. Nikt nie wie z czego. [VERSE 3 — FASTER] Więc wracam na scenę, choć znam już ten numer, te same obietnice, ten sam tani tuning. Ktoś sprzedaje receptę na życie bez skazy, sam gubi się w drodze do własnej porażki. Ja również mam konto, ambicje i plany, czasami chcę wygrać, choć znam koszt tej stawki. Czasami mam rację, gdy wcale nie słucham, czasem się śmieję, gdy do gówna leci mucha. Znam wszystkie wymówki, potrafię je składać, w eleganckie zdania, byle się nie przyznawać. Łatwiej osądzać, niż zacząć od siebie samego, łatwiej mieć rację, niż wyjść na głupiego. I może ten spektakl nie byłby śmieszny, gdyby nie fakt, że gramy w nim wszyscy. Ty, ja, sąsiad, szef i pani z warzywniaka, każdy ma swój tekst, gdy kurtyna opada. [PRE-CHORUS] Więc popraw kołnierz, przyklejaj uśmiechy. niech nikt nie zauważy, że to tylko bajery.. Orkiestra gotowa, kurtyna w górę, kto nie zna melodii, niech nuci z tłumem. [FINAL CHORUS] Wszystko gra! To dlaczego fałszuje? Ktoś tu rozdaje role, ktoś zasady drukuje. Wszystko gra! Więc nie psuj nam zabawy, każdy zna scenariusz, nikt nie zna sprawy. Wszystko gra! Niech się kręci karuzela, kto wypada z rytmu, ten zabawę przerywa. Wszystko gra! Tak przynajmniej brzmi komunikat, kurtyna opada — i zaczyna się od nowa. [OUTRO — SPOKEN] Proszę państwa, przedstawienie zakończone. Prosimy zabrać swoje rzeczy. I nie zapomnieć uśmiechu. Jutro gramy od nowa.
